De modeontwerper, de verborgen tuin en het poesje.

Op dit moment kun je in Utrecht een tentoonstelling zien over misschien wel de grootste modeontwerper van ons land:
Jan Taminiau
Van de website:
Jan Taminiau (1975 Goirle) staat bekend om zijn gebruik van traditionele, ambachtelijke handwerk & productietechnieken, unieke originele, materialen en stofbewerkingen, naast zijn liefde voor esthetiek. Mede hierdoor ontving hij in 2014 de Grand Seigneur, de belangrijkste Nederlandse modeprijs. Het klassieke en vrouwelijke combineert Taminiau met het conceptuele en experimentele. Hierdoor werd hij al kort na het oprichten van zijn label JANTAMINIAU in 2004 geliefd bij clientèle over de hele wereld.
Van de tentoonstelling zelf herinner ik me dat Jan bijvoorbeeld ook de enige Nederlander is die op de Paris Fashion Week mag komen.
En dat is niet zo gek.
Want zelfs een leek kan in de meervoudige weeftechnieken, borduursels, en het tule dat per millimeter erop genaaid is, de hand van de meester zien. En de decors, die de inspiratiebronnen verbeelden die bij iedere collectie horen, geven ook aan dat het hier gaat om Werk met Betekenis.
De tentoonstelling Reflections van Jan Taminiau is dan ook al snel erg leuk om te bezoeken. Wie een beetje interesse heeft in couture, de kleding van Maxima, of een brede interesse heeft in kunst, heeft een geweldig bezoek.
Het probleem is waarschijnlijk: ik heb geen van allen.
En tegelijkertijd heb ik een soort belofte dat ik geen negatieve dingen ga schrijven. Dat vind ik altijd zo zuur. “Schrijf dan niks,” denk ik bij de gemiddelde recensie. Of je schrijft waarom je een boek moet lezen, wat een tentoonstelling uniek maakt of wat een net heropend museum te bieden heeft.
Of je houdt je mond.
Maar suffice to say, dat ik dus weinig met couture heb. Het enige raakvlak dat ik kan vinden zijn de twee jaar dat ik als kind modepoppetjes tekende. Die trouwens al rookten en dronken vanaf de eerste pagina.
Maar blijkbaar duik ik desondanks onder een Minimal Requirement, die je wel nodig hebt om je niet opgelaten te voelen bij deze tentoonstelling.
Want de kleding was op zich wel “mijn smaak”; vooral de zwarte outfits met het lichtgevende garen, en de all body catsuits uit zijn duistere periode had ik met plezier willen dragen. 
De inspiratie die hij vond op zijn zolder bij oma, en in een groene jaren 70 villa in Spanje? Het zijn dezelfde dingen die mij zouden inspireren.
En toch voelde ik weinig emotie, behalve dan dat ik constant probeerde te analyseren waarom ik van mezelf in vredesnaam het beeld heb dat ik bij iedere kunstvorm die me niks zet neergezet kan worden.
En juist bij deze vorm, die me wel iets zou moeten zeggen, lijk dicht te slaan?
En dan heb ik het niet alleen over de uitgebreide collectie bruidsjurken, hoewel die ongetwijfeld niet geholpen heeft mezelf met het werk van Jan Taminiau te willen verbinden.
Dus voor mij was de tentoonstelling verwarrend, hoewel ik blij ben dat ik ben gegaan. Ik had heel leuk gezelschap van een vriend die er graag naartoe wilde en ik zei: “Ik vind alles leuk als het samen is.”
En dat is ook zo.
De tentoonstelling Reflections van Jan Taminiau is nog t/m 26 augustus te zien in het Centraal Museum in Utrecht. 
We konden niet terecht in het café van het Centraal Museum, maar ik zei tegen mijn vriend:
“Dat geeft niks! Dat betekent vast dat we onderweg nog iets veel leukers tegenkomen.”
En dat was ook zo.
Om de hoek van de tentoonstelling van Jan Taminiau zit namelijk de oude Hortus, de tuin van het Universiteitsmuseum.
Een museum waar ik trouwens nog wel eens heen zou willen, want dat is zo n spannend ouderwets museum met allemaal opgezette dingen.
Maar we zijn nu alleen naar het hortuscafé Gingko geweest met hele aardige bediening, en door de kleine hortus gelopen met ouderwetse kassen, slingerpaadjes, een vijver met grazende waterslakken en een heel lief poesje.

Dit is haar denk ik. Ze zit achterin de hortus, bij de buitenmuur waar ook de Regiustuin (medicinale tuin) is. Ik vond deze foto op Google. Hij heeft op de site van het Universiteitsmuseum gestaan, maar is daar nu onvindbaar. Er stond bij: “Lente Regiustuin bankje voorjaar citrusboom Sinaasappel Kat in de tuin Museumcafé Ginkgo.”

Tenminste dat bleek later dat ze heel lief was. Want ze zat op een bankje, en ze piepte toen ze ons zag. Dat kan natuurlijk nog van alles betekenen. Maar ik benaderde haar voorzichtig, en begon haar te aaien en ze reageerde positief. Dus ik ging haar ook kusjes geven, en mijn vriend moest lachen en zei: “Ik vroeg me al af of je dat mocht doen met vreemde poesjes. Maar jij gaat er gewoon voor.”
Maar ik heb thuis dan ook geen katjes meer, dus ik heb er veel meer mee te winnen. 
En in de Regiustuin lag een rode kater, maar die lag lekker te garen in de zon dus die was niet aanspreekbaar.
Toegang tot de Oude Hortus (waar ook het cafe is) kost € 2,50, gratis met je museumkaart, of met je kaartje tot het Universiteitsmuseum.
Op 30 juni is het open tuinen dag en dan is er in de Oude Hortus van alles te doen.

Inschrijving open

Jezelf een onvergetelijke zomer geven?
Inschrijving is nu open voor 
All the flavors
7 weken yoga one-on-one
voor nieuwsgierige newbies, vrolijke yogis en iedereen die een onvergetelijke zomer wil hebben
Hier is de link naar dit tijdelijke programma

Join the tribe 

Wil je op de hoogte blijven?
Ik schrijf bijvoorbeeld over dagjes uit.
Je vindt de subscribe button voor dit blog waarschijnlijk rechtsboven op deze pagina.
Of like
Facebook M Yoga,
volg M Yoga op Twitter
en ik ga mijn YouTube weer oppakken!
Daar heb ik deze week groot nieuws over.
Dus subscribe op dit blog of YouTube

Advertenties