Goed of slecht nieuws? Klachtenvrij blijven op all-you-can-eat dieet en vijf yogalessen per week

Vandaag vroeg iemand of ik naar een openbare yogales ging waar ze een heilig aantal zonnegroeten gingen doen.
Ik zei “hoi!”en “Nee.”
En hoopte dat hij niet doorvroeg.
Dat deed hij gelukkig ook niet, maar het raakte wel aan iets dat ik al jaren wijselijk voor me houd, omdat ik vrees dat het betekent dat ik een slechte yogajuf ben:
ik oefen niet, ik doe alleen mijn lessen.
Raar dat ik me hier onprettig over voel want iedere logische gedachte hierover (zie titel) zou juist het tegenovergestelde bewijzen:
ik ben juist een prima yogajuf.
Ik ben bijna 46, ik doe niets aan sport, geef dit half jaar maar vijf yogalessen per week (waarover zo meer) en ik yoga niet en als ik wel oefen gaat het direct veel slechter met me.
Waarover ook zo meer, maar ANYWAY:
Ik gedraag me dus in geen enkel opzicht zoals verwacht wordt van yogadocenten. Ik ben wel gestopt met drinken trouwens… maar daar ben ik niet trots op! ;) Ha ha ha. Maar dat was gewoon nodig, omdat ik zo van schrijven hou, en daarnaast nog mijn “echte” werk (lessen voorbereiden, yoga geven, maar ook dit blog bijhouden, studio onderhouden etc) dat ik regelmatig de tijd vergat, niet sliep of at, maar dan wel op vrijdagavond twee glazen wijn dronk om de energie te hebben om lekker te gaan schrijven, en midden in de nacht daarna mijn duim tussen de balkondeur deur stak. 
Dus ik heb nu een zwarte nagel die mij er een half jaar aan herinnert dat ik vooral NIET te hard moet werken. En vooruit, als ik dan een schuldige wil aanwijzen, dat ik dan maar moet stoppen met drinken.
Maar vooral NIET te hard werken.
Andere keren dat ik te hard werkte, leidde dit ook al tot bezoekjes aan de EHBO, dus God moet meestal wel echt met bakstenen gooien voor ik besef dat mijn strakke planningen – waarbij ik alles op papier in elk geval prima voor elkaar krijg als ik s ochtends om 5 uur opsta en dan s middags even een klein slaapje doe – dat die planningen het werk van de duivel zijn.
Maar goed, daarna luister ik meestal ook wel.
Even.
Vannacht had ik opnieuw een afgrijselijke nacht: pijn op alle plaatsen waar je geen pijn wilt hebben om met een gerust hart te kunnen gaan slapen.
Je kent dat wel.
Dus direct mijn wekker die om 4.45 stond uitgezet, en uiteindelijk na 3 uur pas in slaap gevallen… Ik zou wel zien, wat ik vandaag nog allemaal gedaan kreeg en wat niet.
Yoga doen, dat zou hem wel niet worden.
Want yoga doen vind ik lang niet zo leuk als schrijven.
En zelf yoga doen ligt ook niet vast zoals yogales geven of bijles wiskunde geven: twee dingen die ik vandaag wel MOET doen, en dat vind ik fijn.
Een beetje vastigheid.
Maar yoga doen…
Ik verlang er wel naar hoor! Net als Meghan Currie, die prachtige time lapses post op YouTube, weer helemaal superlekker in mijn vel zitten, op een uur yoga per dag. 
Een week of vier geleden heb ik vier ochtenden achter elkaar Ashtanga yoga gedaan, dat is poweryoga. Ik stond op om 4.45 en deed de ashtanga yoga van 5.15- 6.45 Ik heb het maar aan twee mensen verteld, omdat ik dacht dat dit misschien de sleutel was tot succes:
Misschien moest ik eens stoppen met aan de grote klok hangen dat ik nu echt ECHT absoluut ZEKER zelf weer yoga ging doen. In het geheim ging het vast beter! Dat was ook zo.
Tot ik op dag 3 én 4 ongelofelijke pijn in mijn onderrug kreeg en op dag 4 s middags ongesteld werd. Midden in mijn cyclus!! Ik wist zeker dat zowel mijn ongeplande ongesteldheid als de pijn in de onderrug door de Ashtanga yoga kwam.
Dus ik stopte.
Eerst dacht ik “tot de ongesteldheid over is”, maar ook daarna bleek ik prima zonder Ashtanga yoga om 5 uur s ochtends te kunnen. Ik had uiteraard een wat minder voldaan gevoel rond een uur of 7; maar dit woog ruimschoots op tegen vanzelf wakker worden en de dag kunnen beginnen met waar ik maar zin in had.
Tot ik dus gisteren (zondag) weer aan het plannen sloeg, en alles wat ik iedere dag ECHT wil doen, inclusief alle lestijden voor privélessen die ik er vanaf 1 juli bij krijg (en waar ik nu al rekening mee wil houden) er wéér achter kwam dat de enige manier om alles te doen is om 05.15 weer op de yogamat te staan.
Dat hoeft dan geen ashtanga yoga te zijn, maar for real– ieder ander moment van de dag yoga doen is een tijdstip dat ook kan uitvallen.
Het is negotiable.
Ik wil 20 kilo afvallen*) én ik wil een yogadocent zijn die haar eigen practice doet, want dat is credible, dus yoga op een negotiable tijdstip is not an option.
Zelf yoga doen moest vanaf deze maandag weer PRIO 1 zijn.
En dat kan alleen om 5 uur s ochtends.
Tot ik dus weer met pijn in bed lag, halve nacht wakker terwijl ik er om 23.15 in lag wat voor mij doen idioot vroeg is, en me realiseerde dat ik weer dezelfde fout gemaakt had.
Ik was weer gaan plannen.
Dus in plaats daarvan heb ik vandaag er maar een slag naar geslagen, van wat er op mijn to-do list stond.
En dat was absoluut heerlijk.
Ik heb laatst een inspirerend stuk gelezen over de keerzijde van al dat time-management waar we allemaal (ik ook) zo dol op zijn. Je kunt het hier lezen als je net als ik een goede reden wilt hebben om je to-do lijst uit het raam te mogen gooien.
Net als altijd – ik kom ongeveer iedere vier weken tot dit inzicht – kwam ik erachter dat ik veel meer doe als ik geen to-do lijst heb. En dat dingen ook vaak veel sneller gaan, omdat ik minder bezig ben met hoe lang iets zou moeten duren/ geen tijd inrooster.
Ik haal vaak het voorbeeld aan dat ik de dag dat ik vorig jaar mijn acht boeken publiceerde om half acht klaar was. Ik had vijftien minuten om te douchen, aan te kleden, te “dineren”, en mijn yogatas te pakken zodat ik om half negen voor de klas stond.
Dat kan gewoon, als t moet.
Maar wat helaas tot nu toe nooit spontaan tussen de bedrijven gebeurd is, is yoga doen. Terwijl het me echt heel leuk lijkt, om dus net als Meghan Currie, zo van die spontane, unscripted sessies te doen.
Kijk maar eens op YouTube, naar haar time lapses – gecomprimeerde filmpjes. Zo vrij, en in het moment… volledig los van alles. Wie zou dat niet willen?
Dus op een bepaalde manier is deze maandag weer een “hard landing”: Ik weet dat de kans dat ik een manier vind om naast mijn lesgeven yoga te doen minimaal is. Plannen gaat niet, tenzij ik mijn hele online business bijvoorbeeld weg zou doen..
Misschien dan wel?
Ik overweeg het wel eens… stiekem. Geen Facebook, geen YouTube, geen blog…. Maar goed: Ik ga er vooralsnog niet van uit, dat mijn yogastudio terugbrengen in de originele staat van 2003, de oplossing word.
En matigen, dat heb ik überhaupt nooit gekund.
Zo heb ik bijvoorbeeld al een week niets geschreven voor mijn schrijversaccount: dat gaat prima. Ik mis t niet eens.
Maar matigen? Dat zou een project op zich worden voor ik zoiets kan.
Dus gegeven dat ik gewoon op allerlei manieren met mijn yogastudio actief ben, maar geen 108 zonnegroeten ga doen voor Internationale Yogadag, géén dagelijkse practice heb en die hoogst waarschijnlijk ook nooit meer zal krijgen zolang ik yoga geef:
Wat vind ik dan van mezelf als yogadocent maar nog belangrijker, als ondernemer? Want fysiek heb ik het niet nodig, dat is wel duidelijk.
Maar is het een teken dat ik mijn yogastudio te weinig geef?
En soms verlang ik zo erg naar zelf yoga doen dat t gewoon net is alsof ik liefdesverdriet heb. Dus daar moet toch iets inzitten.. zou je denken.
Maar wat ik inmiddels wel weet is dat deze jaren, en zeker het laatste half jaar waarin ik maar vijf lessen geef, ook heel erg goed nieuws zijn.
Want: dat is dus genoeg.
Twee hatha yogalessen.
Twee poweryogalessen.
Eén maanyoga les.
En ondertussen onbeperkt eten, onbeperkt werken, en op vrijdagavond nog zoveel energie dat je denkt:
“Nu is mama vrij, ik gooi er nog even een blogje uit.”
Ik moet eerlijk zeggen, dat ik dat noch mijn collega’s noch Meghan Currie nog niet heb zien doen. For all I know, liggen die wel echt gewoon om elf uur in bed.
En dat ze dan ook echt lekker slapen.

ps: het yogakanaal Yoga with Kassandra geeft ongeveer dezelfde yoga als ik. Als je van haar iedere week 5 video’s doet, heb je dus dezelfde practice als ik. 

pps: Dit blog is zo eerlijk, dat ik heel snel op “publish” heb geklikt en daarna ben weggerend :) 

*) 20 kilo afvallen is een vrij extreem getal, want de laatste keer dat ik 55 kilo woog was ik 16. Maar dit is het getal dat ik zou antwoorden als je zou vragen:
“Als ik een toverstaf had, en je mocht alles vragen wat je wilde, wat zou je dan willen wegen?”

Inschrijving open

5a35370c0d52d186cedf02e85912fdb0Het is bijna zover! je onvergetelijke zomer bij M Yoga:
All the flavors
7 weken yoga one-on-one
voor nieuwsgierige newbies, vrolijke yogis en iedereen die een onvergetelijke zomer wil hebben
Hier is de link naar dit nieuwe programma

Join the tribe 

Wil je op de hoogte blijven?
Ik schrijf bijvoorbeeld over dagjes uit.
Je vindt de subscribe button voor dit blog waarschijnlijk rechtsboven op deze pagina.
Of like
Facebook M Yoga,
volg M Yoga op Twitter
en ik ga mijn YouTube weer oppakken!
Daar heb ik deze week groot nieuws over.
Dus subscribe op dit blog of YouTube

Wie wel tijd heeft om te oefenen is Meghan Currie :D

Advertenties