High vibe yoga voor ondernemers, schrijvers, kunstenaars en iedereen die alleen maar ALL IN kan gaan

“Our deepest fear is not that we are inadequate.
Our deepest fear is that we are powerful beyond measure. 
It is our light, not our darkness that most frightens us.
We ask ourselves,
Who am I to be brilliant, gorgeous, talented, and fabulous?
Actually, who are you not to be? “
Marianne Williamson

Ik vraag me af of wie deze quote aan Nelson Mandela toedicht (die dus van Marianne was), of die überhaupt denkt:
“Ja! Ja! Dat is zo!”
Zich weleens heeft afgevraagd, hoe deze kracht erin de praktijk uit ziet?
Of ze net als ik automatisch de verstandige, beheerste Marianne Williamson én Nelson Mandela voor ogen hebben, -en zich daarmee direct schamen voor hun eigen ongepolijste werk- of vechtlust waar je op een slechte dag zo iemands hoofd mee af kan bijten?
Per ongeluk natuurlijk.
Of dat er meer ondernemers, schrijvers, kunstenaars zijn die zich bij nader inzien realiseren: 
It’s all the same thing.
Dat wie de toppen van zijn kunnen wil bereiken, of eigenlijk meer nog de toppen van zijn eigen energie, die moet durven. Want de energie ziet er meestal niet zo uit als Marianne Williamson of Nelson Mandela.
Die energie is MOTHERFUCKING BIG.
En iedereen die weleens nachten slaap heeft gemist, omdat de onrust door je lijf raast, en toch na vier uur wakker wordt, brandend van de energie, weet het!
Dit is scary as fuck!
Ik weet nog wel dat ik vorig jaar, maanden achter elkaar maar vier, vijf uur slaap per nacht nodig had. En dat ik tegen iedereen zei:
“Ik heb t idee dat mijn lichaam een brommertje is, dat ineens 100 kilometer per uur kan rijden. Straks stort ik in!”
No, you won’t.
Want ik was die maanden volledig in flow! Ik blogde iedere dag. Opstaan, met ontbijtje achter de computer, tot het middaguur schrijven, hit publish. En dan eens kijken hoe het met de rest van de wereld stond.
Het was heaven.
Maar omdat we constant geconfronteerd worden met de healthy habits, en best practices, voor mensen die blijkbaar niet iedere dag een inspiratiebom hoeven laten te exploderen, en die wél zorgvuldig met hun energie kunnen omgaan, daarom dacht ik slash denken we, dat we gevaar lopen door zo hoog in te zetten.
Door ALL IN te gaan, zonder überhaupt te weten waar de reis naartoe gaat. Gewoon, voor de lol, omdat we die grote knal willen horen!

Voor ons zit het gevaar veel meer in onder ons niveau spelen.
Ik moet ineens denken aan een vriend van mij die in het weekend niet-te-harden was. Toen vonden we samen uit dat dit kwam omdat hij dan niet kon werken. Hij vond dat hij lief moest zijn voor de kinderen, maar hij had gewoon niks te geven, omdat hij niet zijn eigen ding kon doen. 
Sindsdien staat hij om vijf uur op, en gaat eerst twee uur werken voor de kinderen opstaan.
Niks meer aan t handje.
En ik ken meer vaders die laptops meenemen op vakantie zodat ze tenminste te pruimen zijn! Ha ha ha. Waarschijnlijk had mijn eigen vader dat ook gewoon moeten doen, want die kon ook niet zoveel met vrije tijd, tenzij hij eerst gewerkt had.
Maar voor vrouwen komt er nog iets extra’s bij kijken.
WHAT IF!
Wat als ik echt zo groot wordt als Marianne Williamson, Nelson Mandela, Picasso, Jan Wolkers. WHAT IF THEY DON’T LIKE ME.
Het lijkt wel alsof vrouwen altijd precies op het goede moment een lief woordje klaar moeten hebben, een helpende hand moeten bieden, lief moeten zijn – alsof dat een soort minimum requirement is.
Nou eh…. not really!
Kijk, ik heb katjes gehad. En als ik kinderen had gehad, dan zou dit ook gelden: Daar ga je voor door het vuur. First things first. Niemand komt tussen mij en mijn kleintjes.
En ik ben aardig voor collega’s, kassamedewerkers, familieleden, tuinmannen, de dokter, de loodgieter, en natuurlijk voor mijn yogacursisten: en dat vind ik zelfs buitengewoon fijn om te doen.
Dus de zorg voor anderen die aan mijn zorg zijn overgeleverd (in yoga heet dat een “dharma”) daar sta ik voor. En sociale contacten houd ik ook goed.
But the buck stops there.
Hoe vaak ik nog merk dat ik me weer klein maak op het moment dat ik denk dat ik misschien iets heb gezegd dat bij die en die persoon, op dat en dat moment, wat op basis van lichaamstaal blijkbaar niet helemaal aansloot bij wat hij of zij nodig had?!
Dat ik meteen helemaal van de leg ben, als ik niet 100% heb kunnen pleasen? 
Daar ga ik natuurlijk nooit Nelson Mandela mee worden.
Volgens mij is dat voornamelijk een vrouwenkwaal, maar t zal voor mannen ook kunnen gelden:
de angst om in sociale situaties het verkeerde te doen, is groter dan de angst om te sterven met je hele leven nog binnenin je.

Om je laatste adem uit te blazen met alles wat je te geven had, ergens netjes opgeborgen achter dozen met goede manieren, en lieve praatjes, en wat-heeft-die-persoon-nodig-FREE- body scans.
Ondernemers, schrijvers, kunstenaars en iedereen die alleen maar ALL IN kan gaan?
Dat kan toch zo niet langer?!
Wordt het niet eens tijd dat we full ownership gaan claimen over die energiebom die wij meedragen.
Het is aan ons om te bepalen of die bom achter de werktafel afgaat, om zes uur s ochtends, en we er iets moois van maken.
Of dat we het ding negeren en er vervolgens aan de ontbijttafel een grote knal klinkt. Met God weet wie erbij.
Vorig jaar rond deze tijd had ik maar vier-vijf uur slaap per nacht nodig. Dit jaar niet. En het is nu juni, dus de langste dagen van het jaar. Ik dacht dat het daaraan lag: dat de grote hoeveelheid licht me vleugels had gegeven.
Maar ik zit nu op 6-7 uur.
Dat was teleurstellend. Alsof mijn energieniveau van vorig jaar, met het brommertje dat honderd kon, toch een beetje een gelukstreffer was. Tot ik in de nacht van zondag op maandag de hele nacht wakker lag. Ik had een planning gemaakt waar allemaal dingen opstonden die ik MOEST doen om een goede ondernemer en een goede yogajuf te zijn.
Dagelijks yoga oefenen.
Op vaste dagen bloggen en videofilmpjes maken, want consistency was belangrijk.
Ik moest iedere dag studeren: zowel marketing, als yoga, en ik moest me gaan verdiepen in vermogensbeheer. Ik moest voortaan om 5 uur s ochtends opstaan, en dan mocht ik s middags een klein slaapje.
Zoals Herman van Veen het zou zeggen op de langspeelplaat van Alfred Jodocus Kwak:
“Wat. Een. Verschrikkelijk. Slecht. idee.”
Dus ik lag tot drie uur wakker met stress.
En werd wakker in blakende gezondheid.
Ik schreef.
Ik lachte.
Ik had het hele idee opgegeven om vroeg op te staan, om een goede yogadocent te zijn, of zelfs om een goede schrijver te zijn.
En toch stond ik om 7 uur op.
En toch schreef ik.
En toch maakte ik ondernemersplannen.
Ik gaf zelfs nog wiskundebijles aan iemand die misschien mede door mijn hulp dit jaar wel overgaat.
En s avonds gaf ik een privéyogales, voor iemand voor wie ik een muzikale playlist had gemaakt. En de energie ging up.
UP.
WAY UP!!!!
En de cursist en ik zagen het gebeuren. En we waren allebei sprakeloos, alsof we ineens zagen wat we al die tijd over het hoofd hadden gezien.
Dat bij yoga de energie niet naar beneden hoeft.
Voor ondernemers, schrijvers, kunstenaars, en iedereen die alleen maar ALL IN kan gaan?
Kan die energie juist omhoog.
Zo hoog als Marianne Williamson of Nelson Mandela.
Want je was helemaal geen brommertje. Je gaat helemaal niet stuk bij honderd kilometer per uur, en ook niet bij tweehonderd.
De energie van een ondernemer, schrijver, kunstenaar en iedereen die ALL IN gaat, heeft veel meer weg van de gele Kawasaki ZZR 250 wegracer waar Uma Thurman op rijdt, door de straten van Tokyo:
Snel.
Wendbaar.
Niet te stoppen.
Maar je moet er wel mee leren omgaan.

Klaar om ALL IN te gaan?

Nou waarschijnlijk ga je dat al, en ben je er tegelijkertijd nooit klaar voor – maar je weet wat ik bedoel.
Het is tijd om de rem los te laten, en jezelf niet langer tegen te houden uit angst dat je te groot wordt, of te snel gaat.
Jij wilt niet sterven met je leven nog in jezelf, en ik ook niet, en misschien zijn er mensen die dat allemaal wel acceptabel vinden, maar bij jou of bij mij, gaat die bom dan aan de ontbijttafel af.
Remember?
Dit blog is je permission slip om er vol voor te gaan.
En als je het fijn vindt om dat samen te doen, stuur dan een 
mailtje naar mij, Suzanne
s_beenackers@hotmail.com
Dan maken we eerst vrijblijvend kennis, wat natuurlijk sowieso leuk is, als Nijmegenaren onderling. En als we de klik voelen weten we ook hoe vaak we elkaar zien, en hoe we het gaan vormgeven.
We berekenen dan ook de prijs.
Indicatie € 150 voor 90 minuten.

Playlist

Ik kan ook voor jou een playlist maken om de vibes hoog te houden.
Dit nummer stond op de playlist van de privéles van gisteren.
Toepasselijke tekst, he?!
Je kan altijd gaan waar je maar wil.

Je vindt de subscribe button voor dit blog waarschijnlijk rechtsboven op deze pagina.
Of like
Facebook M Yoga,
volg M Yoga op Twitter
en ik ga mijn YouTube weer oppakken!
Dus subscribe op dit blog of YouTube

Advertenties