De Dood of de Gladiolen De zelf-destructieve kant die geen enkele kunstenaar, schrijver, of zelfs ondernemer laat zien. (en hopelijk ook niet voor iedereen geldt)

Ik heb vanmorgen een filmpje gepost dat nèt binnen de grenzen lag van hoe eerlijk ik durfde te zijn.
#16 videodagboek All-in gaan voor het schrijverschap #raw
Maar de echte waarheid is helemaal niet dat ik het zes maanden ga proberen als schrijver, en dan misschien een baan neem.
Dat zei ik alleen maar om mensen zoet te houden, en geen totaal onverantwoorde adviezen te geven.

De waarheid is dat het leven voor mij geen zin heeft tenzij ik vier uur per dag mag schrijven/ achter de computer mag zijn/ met mijn notebooks mag spelen/ ideeën mag opdoen.
Vier uur, bare minimum.

En als ik nadenk over werk dat ik zou willen doen, als ik niet dakloos wil worden, dan wil ik de zorg in zodat het werk nuttig is, of ik wil productiewerk doen, of concierge ofzo worden.
Ik wil mijn cognitieve vermogens voor niets anders inzetten dan mijn eigen schrijven. Helaas kan ik je vertellen dat dit ongeveer het ergste is wat ik mijn omgeving aan kan doen.
Mijn familie wil dat ik goed voor mezelf zorg.
Mijn vrienden willen het beste voor me.
Mijn yoga cursisten willen zich veilig voelen.
Mijn coach dat ik geld verdien met mijn onderneming.
Maar iedereen wil vooral weten waar ze aan toe zijn.
En dat weet ik niet.
Ik weet alleen dat ik puur voor mijn eigen genot minimaal vier uur per dag achter mijn computer zal zitten, en de rest zal afhangen van of en hoe ik geld ga verdienen met mijn schrijven.
Dit toch al onzekere plan werd de afgelopen weken nog verder off-track getrokken doordat ik heel vaak dacht dat ik iedereen wel tevreden kon houden, door “er” een half jaar echt voor te gaan om als zelfstandige mijn geld te verdienen.

Eerst met privéyogalessen.
En uiteindelijk (want ik vond de particuliere en ZZPer markt te omslachtig) door alleen uit het bedrijfsleven en onderwijsinstellingen opdrachten of banen aan te nemen.

Maar de basis was dat iedereen naar continuïteit verlangde met betrekking tot welke diensten ik aanbood, wat ik van plan was, of ik ging ondernemen of in loondienst.
Terwijl het eerlijke antwoord had moeten zijn:
Dat zijn allemaal dingen die NA HET SCHRIJVEN KOMEN.

Ik moet eerst vier uur achter mijn computer.
En als er dan nog tijd overblijft dan zien we wel.
En ja, ik weet dat ik dan in de goot kan eindigen.
Maar dat is veel beter dan in een cubicle.

Maar ja, dat zeg je niet tegen mensen van wie je houdt. Of mensen die je betaalt om je te helpen een echte onderneming op te zetten, en echt geld te verdienen in de grote mensen wereld.
Dan zoek je samen naar manieren om het er van de buitenkant allemaal goed uit te laten zien, en ondertussen ben je al methodes aan het overdenken waarop je uit het leven kan stappen.
En wanneer je dit dan het beste kunt doen, zodat niet teveel mensen er last van hebben, en ze weten dat het niet aan hen ligt.

Maar de grootste fout die ik heb gemaakt, is dat ik om hen geen pijn te doen, zelf begon te geloven dat het anders lag.
Daardoor moet ik nu helemaal opnieuw beginnen, met het uitgangspunt dat het succes wordt; of de Vincent van Gogh route.
Of dus werken in de zorg, als ik een dak boven mijn hoofd verkies boven meesterwerken afleveren vanuit de gesloten psychiatrische afdeling.

En ik ga een nieuwe coach nemen, speciaal voor creatievelingen met een academische achtergrond, en die lijk ik al gevonden te hebben.
Dus een coach om mij eraan te herinneren, dat ik doodga achter een bureau.
Geen coach die gericht is op het creëren van een winstgevende onderneming, zoals ik eerder braaf had uitgekozen.

Ten tweede heb ik een vriendin die ondernemer is, en met haar kan ik wel alles delen. Zij is een ondernemer met een message, en die gedragen zich precies zo als kunstenaars:
De message/ het werk komt eerst; en het verdienen komt daarna. Of niet. Dat maakt voor het werk niet uit.
En er is geen plan B in de vorm van financiële zekerheid ergens anders halen als het niet lukt.

Maar de reden dat ik bijna 46 moest worden voor ik deze keus kon maken, is dat je/ik mijn omgeving graag gerust wil stellen.
“Ik ga gewoon een baan of een baantje zoeken als het niet lukt.”
“Ik ga deze yoga onderneming een groot succes maken.”
“Ik wil niet echt dood hoor, als het niet lukt.”
Liar, liar, pants on fire.

Wat ik zei: productiewerk of in de zorg werken of onder de brug slapen, liggen voor mij meer voor de hand dan een baan waarmee ik mijn kunst kan bekostigen.

Ik heb ooit van een kunstenaar gehoord die brugwachter was!!
Dat lijkt me nog wel een superleuk beroep, en dan kun je lekker op je laptop rammelen als er geen boten langskomen.

Misschien is er dan toch een plan B.

Maar eerst zes maanden all-in.

~Suzanne

Wat?! Behoor je ook tot de crazy ones?!

ik geef privélessen yoga & mentorship
voor ondernemers, schrijvers en kunstenaars:
op maandag t/m vrijdagmiddag
€150 voor 1,5 uur

https://suzannebeenackers.com/direct-boeken-of-contact/

En als het idee je aanspreekt vanuit je VOLLE energie als kunstenaar of ondernemer te gaan werken, moet je deze even lezen ;)
https://suzannebeenackers.com/2018/06/19/high-vibe-yoga-voor-ondernemers-schrijvers-kunstenaars-en-iedereen-die-alleen-maar-all-in-kan-gaan/

Facebookpagina,
Twitter 
mijn Linkedin account
( Linkedin volgen kan altijd, berichten zijn openbaar.)

en NATUURLIJK YouTube

Notes from the Universe

When people see, for the first time, how everyone else on the planet is just another version of themselves – the same spark of God except for the pressures and desires unique to each life – some laugh, some cry, and some laugh until they cry.
May you live your life so that when this day dawns for you, you’re among those who laugh.
Tallyho, ho, ho – 
   The Universe

—-
Je eigen notes of the Universe ontvangen?http://www.tut.com/Inspiration/nftu/

Now think about it.
Why would they laugh?
Yeah, because they discovered that their profuse love for others turned out to be a profuse love for their own supercoolhappyselves.

het nieuwe M Yoga

Vanaf 1 juli is M Yoga verder gegaan als studio voor privélessen.
De bestaande groepen gaan achter de schermen verder als vriendengroepen. Heb je in het verleden les gehad bij M Yoga, en zou je er graag bij willen? Neem dan contact met me op.
Suzanne
s_beenackers@hotmail.com
Ik denk dat je oude groep er nog wel is, en je kunt je vanaf 1 juli ook per les betalen, of je per twee maanden inschrijven. Er zijn geen langlopende abonnementen meer.

Advertenties