Hoe mijn intuïtie, het Universum, drie coaches én de Kamer van Koophandel me al maanden feilloos de weg wijzen

Terwijl je dit leest ligt er ergens op het bureau van een heel leuk verzorgingstehuis een sollicitatiebrief of ik daar broodjes mag komen smeren.
Of de vloer mag dweilen.
Of iets anders kan doen, zodat ik in mijn vrije tijd kan schrijven, wat natuurlijk nog geen stuiver oplevert.
Nu ik geen yogales meer geef moet ik op een andere manier de kost verdienen, zo simpel is dat.
Want ook al heb ik verder nog helemaal nergens gesolliciteerd, ik weet dat zij nu voor startdatum september of oktober recruteren. En dan heb ik vast wel werk nodig.
Tenzij ik ineens superberoemd word, en de boekcontracten me om de oren vliegen.
Maar die kans acht ik niet zo groot.
En toch is het heel waarschijnlijk dat ik per 1 september niet lijdzaam aan het wachten ben tot ik kan beginnen daar, maar mijn geld ga verdienen met yoga – waar ik mee gestopt was.
En precies met het business model waarmee ik de laatste week van mijn onderneming rondliep – en dat ik in de prullenbak had gegooid.
Namelijk m
et high vibe yoga voor ondernemers, schrijvers en kunstenaars.
Maar voor ik daarover uitweid, even waarom ik me dan zo n zorgen maak over die brief, en hun reactie, en hoe ik dat allemaal ga bolwerken, broodjes smeren, yoga geven en schrijven.
Dan duizelt het me!
Terwijl als ik na twee maanden “in transitie” zitten in mijn bedrijf, nou iets weet, dan is het:
THE WAY WILL BE SHOWN!!!
Je hoeft je he-le-maal geen zorgen te maken over kiezen tussen yoga, schrijven, of werken;
Als het moment daar is, dan voel je vanzelf welke weg open is, en welke niet.
Of hoe het allemaal toch op magische wijze in elkaar past.
Als ik reconstrueer HOE ik me vanaf juni t/m nu heb ontwikkeld, dan is dat een weg die ik niet vooraf had kunnen bedenken.
Dus als ik nu twijfel hoe ik dat toch moet doen als ik “straks”;
Iedere dag wil schrijven;
En het verzorgingstehuis dat me An Offer I Can’t Refuse doet;
En ik een bloeiende praktijk voor high vibe yoga voor ondernemers, schrijvers en kunstenaars heb;
Wat dan?!
Dan gedraag ik me werkelijk alsof ik niets heb geleerd de afgelopen twee maanden. Want zover hoef je helemaal nooit vooruit te kijken! De weg openbaart zich, deuren gaan vanzelf open. Zo is het altijd geweest, en zo zal het ook altijd zijn.
Hier een kort verslag van de lijst “toevalligheden” (lees: een altijd helpend Universum dat zelfs de meest onmogelijke weg nog met grote borden, en linten, en TomToms voor je uitlicht) die me precies aan het brengen zijn, waar ik moet uitkomen.
Zelfs als dat einde bijna hetzelfde lijkt als het begin.
Maar dan net een beetje anders.

2,5 maand geleden: Fulltime in de Zorg

Ik zag dat mijn yogapraktijk voor groepslessen al lange tijd geen volledig inkomen meer genereerde, en dat vijf jaar mezelf marketing-wise binnenstebuiten keren niets had opgeleverd.
Behalve dan dat ik nu keigoed was in marketing.
Ik besloot per 1 juli te stoppen met mijn grootste locatie, en deeltijd verder te gaan voor vriendengroepen in mijn kleine boutique studio in de binnenstad
.
De roosters zouden iedere twee maanden vastgesteld worden, omdat ik verwachtte me om te laten scholen naar de zorg, en met een duale baan (leren en werken).
Ik kon me niet langer vastleggen op een yogalesrooster voor een heel cursusjaar.

tot 1 maand geleden: studio voor privélessen

Terwijl de eerste twee deuren waar ik aanklopte in de zorg voor mij gesloten leken, overigens om totaal verschillende redenen, begon het idee te vormen, eerst eens even te kijken hoeveel rek er eigenlijk in mijn eigen onderneming zat.
Als ik veertig uur in M Yoga stopte, en privélessen gaf, had ik dan ook niet gewoon een volledig inkomen?
Ik huurde een coach “to hit the ground running” zoals ze dat in het Engels zeggen, herschreef mijn website, maakte een programma, en had een vliegende start.
Tot mijn de coach vlak voor hij op vakantie ging iets zei in de trant van dat het natuurlijk wel een succes moest worden, of ging worden, of woorden van die strekking. En ik mezelf ineens heel contemplatief achterover voelde leunen, mijn wenkbrauwen optrekkend:
“Of het wordt geen succes. En so what?”
Ik kwam erachter dat ook al was ik op papier een ondernemer, ik had helemaal niet de drive van een ondernemer! Het maakte me echt niet uit of ik nou met privéyogalessen, waar ik inmiddels ook nog eens de doelgroep “Voor Ondernemers, Schrijvers en Kunstenaars” aan had gehangen, wél een succes ging worden;
Of niet.
Even goede vrienden.
Ging ik toch gewoon alsnog werken per 1 september?
t Was maar een ideetje heur.
De coach vertrok voor een lange vakantie, mij met mijn innerlijke niet-ondernemende stemmetje achterlatend, en tien dagen later zat ik bij een plaatsvervangend coach.
Wat moest ik doen?
Ik had totaal geen zin om me op de acquisitie, “verkoop”, MOET SLAGEN fase van het nieuwe M Yoga te gaan storten, en stond al met de stekker van mijn onderneming in mijn hand.
“Klopt het dat ik die eruit moet trekken?” vroeg ik.
“Jazeker,” antwoordde de plaatsvervangend coach. “En je hebt maandag toch een sollicitatiegesprek? Gewoon aannemen die job en lekker gaan schrijven, want dat is je passie.”

de Vierdaagse week: Een Echte Baan

Ik denk dat er al een lichtje had kunnen gaan branden toen ik ineens weer begon met drinken. En ook dat ik huilend mijn diploma’s stond te scannen, voor mijn toekomstige werkgever, was niet heel bemoedigend.
Maar ik dacht:
“Ja Suzanne, niemand vindt t leuk om in loondienst te gaan. We willen allemaal wel een beetje vrijheid blijheid ondernemertje spelen, maar t speelkwartier is na vijftien jaar yoga geven voorbij.”
Dit hoorde nou eenmaal bij het leven.
Maar helaas wilde ik nu niet meer leven. Ik bedacht een plan om uit het leven te stappen, op een manier zodat niemand zich er lullig over zou voelen, of een schuldgevoel erover zou krijgen.
En toen bedacht ik me dat ik natuurlijk ook gewoon die baan kon weigeren.
En dat was dat.

alsnog de stekker uit M Yoga

De rest van de Vierdaagse week voelde ik me aanzienlijk beter, en dronk ik ook geen druppel meer. Maar de zondag voor ik weer aan het werk moest (yogales geven), werd ik ineens zo verschrikkelijk down.
Ik kon dit niet meer.
Niks meer.
Ik wilde nooit meer yoga geven.
Ik mailde iedereen en trok dus alsnog de stekker uit mijn yogapraktijk.
Ik zou alleen nog gaan schrijven en een eenvoudig baantje gaan zoeken; iets dat geen emotionele noch cognitieve arbeid vereiste.

schrijven eerst

Ik mailde mijn vakantievierende coach dat ik definitief gestopt was met mijn bedrijf, en geen gebruik meer zou maken van zijn diensten. Daarna zocht ik een Creativity Coach, en vond de geweldige Sara Saltee.
Zij is de enige die ik hier met naam en toenaam noem, hoewel ik zowel mijn eerste coach als de plaatsvervangend coach van harte aanraad!
Maar omdat ik niet weet of ze het eens zijn met hoe ze in dit stuk worden geportretteerd, zal ik ze niet noemen.
Het zijn twee zeer ervaren coaches; mail me gerust als je interesse hebt om je hier in Nijmegen door hen te laten coachen, dan verwijs ik je door.

Omdat ik nu geen yogales meer wilde geven, was het direct helder dat de studio weg moest.
En ik wilde ook af van alle kosten van ondernemers verzekeringen, vakbond, zakelijke rekening enzovoorts, enzovoorts – om nog maar te zwijgen over € 700 voor het opmaken van de jaarrekening.
Mijn onderneming begon ieder jaar € 1400 in de min EN DAN HAD IK NOG GEEN CENT VERDIEND!
€1400 waren gewoon de kosten voor het hebben van een onderneming,
En tenzij je een werkruimte huurde (wat allemaal nog bovenop die €1400 kwam) lag voor dat geld je woonadres/ vestigingsadres ook nog eens op straat want je was ingeschreven bij de Kamer van Koophandel.

Dat nooit meer.
Weg ermee!!!
Ik liet me als schrijver wel betalen door de self-publishers waar ik mijn boeken wilde uitgeven. En ik zou een baantje gaan regelen, dus verder hoefde ik niets.

ondernemen…. het bloed kruipt waar t niet gaan kan

Het begon ermee dat ik me realiseerde dat als je in Nederland ook maar één boek wilt verkopen buiten de familie en vriendenkring, je dan gewoon een BTW nummer nodig hebt.
En als je er drie wilt verkopen, een Kamer van Koophandel nummer.
Dit is heel cru gesteld, maar de regels zijn echt strak.
Iedereen die als professional iets verkoopt (zelfs marktplaats is al een twijfelgeval, waar dan ook vaak dingen misgaan dus je ziet wel waarom die regels er zijn) moet in Nederland met naam en toenaam geregistreerd staan bij de Kamer van Koophandel.
Inclusief je vestigingsadres.
En sinds 2008 geldt dat ook voor alle voorheen vrije beroepen. Dus ook schrijvers staan met hun vestigingsadres ingeschreven bij de Kamer van Koophandel.
En als je geen vestiging hebt, bijvoorbeeld omdat geen yogastudio meer hebt, dan is dat vestigingsadres dus je woonadres.
….
Tja.
Superhandig als vrouw alleen, zo n openbaar adres.
Zeker als je net zoals ik jaren terug al je eerste stalker had en je weet dat het aller- allerdomste wat je kunt doen is je woonadres op straat leggen.
Daardoor gaf de Kamer van Koophandel me vanaf september eigenlijk maar twee opties:
– ik zou echt alleen maar boeken kunnen verkopen via de site van een self-publisher en verder NIETS
of
– ik moest ergens een ruimte huren als vestigingsadres.
Een ruimte die ik dus verder nergens voor nodig had, want ik schrijf gewoon thuis.
Waarom zou ik in vredesnaam, zeker als ik straks 40 uur ergens broodjes smeer, nog een werkruimte buitenshuis aanhouden?

Anders dan om stalkers buiten de deur te houden?
Hoeveel boeken/ lezingen/ schnabbels was ik wel niet van plan te gaan scoren?!

de grande finale: dan maar veertienhonderd freaking euro per jaar PLUS de rest goddamn it!!

Het antwoord op de vraag hoeveel boeken/ lezingen/ schnabbels ik van plan was te verkopen kwam vrij snel:
Veel.

Ik was van plan HEEL veel boeken te gaan verkopen, HEEL beroemd te gaan worden, en SUPERSUCCESVOL. En ook als ik me realistischer opstelde, dan nog was het idee dat iemand iets bij me wilde bestellen, of me wilde inhuren, en ik niet eens gemachtigd was om een basic factuur te maken, en ik daardoor “nee” moest verkopen, zo weerzinwekkend dat ik ’t gewoon echt niet wilde hebben.
Voor mij was het moment dat ik geen BTW nummer meer had, het begin van het einde.
Dan kon ik mijn literaire carrière net zo goed direct in de plomp gooien, want die ging echt nergens meer naartoe.
Dus mijn keus was:
– of ik geef direct mijn literaire carrière op, en ga een beetje hobby schrijven en broodjes smeren
– of ik ga ALL IN!!!!!!
De € 700 overhead.
De € 700 jaarrekening.

Plus de kosten voor het huren van een vestiging. 
Een kleine rekensom leerde me dat ik dan werkelijk als een razende, maar dan ook écht een razende, geld moest gaan verdienen voor de bodem van mijn spaarpot leeg was.
Tenzij…. tenzij ik die werkplek, die vestiging, die ik dus had gehuurd puur en alleen om mijn woonadres niet op straat te gooien, tenzij ik die ruimte ergens anders voor ging gebruiken.
Iets wat wel geld opleverde, en wat ik niet vanuit huis kon doen.
Ik bekeek de twee meest aantrekkelijke opties.
In principe zou ik onder de € 3000 per jaar huur uit twee locaties kunnen kiezen, waar ik mocht werken. Ik zou daar aan een bureau kunnen zitten, wat me wel leuk om echt naar kantoor te gaan. Maar een tweede kantoor was natuurlijk niet noodzakelijk.
Wat zou ik kunnen doen om de huur van de ruimte terug te verdienen?
Wacht eens… ik zou natuurlijk ook twee yogamatten uit kunnen rollen!
Voor privéles.
Eén ruimte zat zelfs in een bedrijfsverzamelgebouw:
het wemelde er van ondernemers.
Die hadden vast wel iets over, voor precies de juiste yogales.
Voor ondernemers, schrijvers en kunstenaars.

~ Suzanne
.
Ik ben officieel nog steeds op sabbatical: wat helaas tot nu toe vooral veel onrust betekent in plaats van rust! ha ha Maar ook dat ik alleen op social media ben als ik iets te melden heb.
Facebook en Twitter
Waarschijnlijk begin ik daar deze week nog met iets heel leuks!!

 

 

Advertenties