De yogadocent Suzanne Beenackers bestaat niet. De schrijver niet. De persoon niet.

Ik heb me vaak afgevraagd wat Madonna moet hebben bezield om kinderboeken te gaan schrijven, bloemetjesjurken te dragen, en een Brits accent aan te meten.
Wat ze niet geheel toevallig deed toen ze in het keurige Engeland woonde.
Nu weet ik het wel.
Maar Madonna deed het na een carrière van vijftien jaar in een zeer succesvolle periode.
En ik na een carrière van vijftien jaar van wat ooit een bloeiende yoga carrière was.
Het jaar 2018, kan ik in de meest flatterende termen een onrustig jaar noemen.
Of in de gevoelsmatig correcte termen; een rotjaar en een teringbende.
Maar de waarheid is dat ik mijn yogapraktijk heb beëindigd om schrijver te worden, en er vervolgens niets anders uit mijn handen komt dan Liefdeseend;
Een zelfstandigwonende woerd, die verdrietig is omdat zijn vriendin de poes Meshha weg is.
Inmiddels weet Liefdeseend dat in februari, na zijn verbouwing, Meshha bij hem mag komen wonen – als hij het met de papa van Meshha eens kan worden over hoe zij verzorgd moet worden. Dus met Liefdeseend komt het wel goed.
Maar ondertussen is er uit mijn naam, Suzanne Beenackers, nog geen letter op papier gekomen, die niet het channelen van mijn onschuldig gevederde vriend Liefdeseend was.
Ik schrijf nog net niet met mijn linkerhand, maar dat hoeft ook niet want zijn kinderhandschrift is zo ook al echt te lief.
Maar na twaalf jaar onder pseudoniem mijn analyses, dagboeken en erotica gepubliceerd te hebben, verwachtte ik met het opheffen van mijn yogapraktijk eindelijk los te gaan met mijn schrijverschap.
Niet echt seksueel ofzo, maar het kon toch wel een beetje pittiger dan de risicoloze columns die ik hier schreef.
Maar wat kwam er?
Een eendje met voetjes van hartjes, en een groot stuk tape over zijn hart.
Ja hallo.
Hier had ik nog wel yoga mee kunnen geven.
Het was voor mij meer een What the Fuck eend, dan een Liefdeseend.
Eerst dacht ik dat het inderdaad met Meshha te maken had. Dat de onverwacht vroege beëindiging van onze dating periode, ervoor had gezorgd dat ik werd teruggeworpen in mijn post-Max depressie.
Max was mijn katje, dat in januari overleden is.
En sindsdien leefde ik om praktische en financiële redenen zonder nieuwe kat.
Ik had niet het gevoel dat ik het verdiende om opnieuw de zorg van een kat op me te nemen, als ik niet eens voor mezelf kon zorgen.
Dus ging ik mijn yogapraktijk maar reorganiseren, en kijken of het nog wat werd. En het werd niks. En toen stopte ik.
Dit is nu echt de heeeeeele korte versie van het verhaal, maar ik denk zeker dat het verlies van Max ervoor gezorgd heeft dat ik een soort alles-of-niets gevoel aan mijn yogapraktijk had gehangen.
Want voor ondernemingen die niks opleverden en waardoor ik geen kat kon nemen? Daar had ik geen tijd meer voor. Mijn falende bedrijf stond dwars tussen mij en een nieuwe kattenwens.
En zoals iedereen weet die mij een beetje kent, loopt het op die locatie niet goed met je af.
In oktober heb ik de laatste dingen beëindigd;
Ik geef dus geen les meer, en heb geen onderneming meer.
For good measure heb ik me zelfs uitgeschreven bij de docentenbank van de opleiding.
En nu chop chop!
Het geschreven werk van de afgelopen jaren uitgeven, zoveel mogelijk onder mijn eigen naam want daar had ik de grootste following; lezers die zich emotioneel met mij verbonden voelden. En ik verwachtte ook nieuw werk onder mijn eigen naam te gaan schrijven.
Oh, en als het niets werd met schrijven voor de Nederlandse markt?
Ja, dan moest ik voor straf een echte baan.
Nou, het was wel duidelijk dat ik echt superveel zin in had in de nieuwe fase van mijn leven.
En ik keek maar weer eens op de kalender hoeveel dagen het nog duurde voor Meshha terug kwam.
Er kwamen ook glimpen waarom ik me zo ongemakkelijk had gevoeld bij het geven van yoga. Of waarom ik totaal geen feestelijk gevoel had overgehouden aan deze carrière.
Veel was te verwachten;
Het bekende van je hobby je werk maken.
Ik had yoga doen heel leuk gevonden maar op het eerste gezicht waren er totaal geen aanwijzingen geweest dat ik yogadocent wilde worden. Behalve dan dat het minder stom was dan academisch werk of bij het call center werken.
Maar toen kwam ik erachter dat ik juist ZOOOOO dichtbij was geweest! Dat er wel degelijk aanwijzingen waren dat ik yogadocent zijn leuk vond, of leuk zou vinden!
Want twee losse onderdelen:
– een BEDRIJF hebben? Vond ik leuk.
– yoga geven? Lijkt me nog steeds leuk. Soms fantaseer ik erover weer te beginnen, maar dan alleen aan vrienden.
Alleen ik deed 1 ding niet!
En dat ene ding zorgt ervoor dat ik nu weer bijna de fout inga;
Ik gaf geen yoga als mezelf.
De afgelopen weken heb ik mezelf bestudeerd, en dit ben ik:
– hup! de diepte in naar de kern van de zaak
– voorkeur voor één op één contact
– in groepen niet sterk want ik ben introvert en dat kost me energie.
WRONG.
AF.
TERUG GA NAAR START ONTVANG GEEN €20.000
Ik ben helemaal niet iemand voor wie het altijd ergens over moet gaan. Maar het moet wel MOGEN. Er moet wel ruimte voor zijn. Een yogales van 75 minuten met 7 mensen of meer is the worst possible place, om het ergens over te laten gaan.
En aan de oppervlakte blijven met entertainment, dat kon ook weer niet want het is een yogales, en daar zitten bepaalde verwachtingen aan.
Verwachtingen waarin het enige dat ik wel kan in een groep – namelijk een heel gezelschap vermaken met verhalen – geen plaats had.
Mijn politieke mening, seksuele voorkeuren, inzichten in relaties, en de menselijke geest?
Jammer dan. We gaan nu yoga doen.
Of we hebben nu een feestje waar die en die is, en die vindt het niet leuk als je te dominant bent.
En bij die en die ligt dat en dat gevoelig want die heeft zus en zo meegemaakt.
En bij haar en haar zit ook iets niet helemaal lekker want je voelt dat ze zich terugtrekt als je ook maar één letter over dat en dat begint, maar je zult er nooit achter komen wat, want je bent in gezelschap en bovendien vertrouwt ze je niet met haar gevoelens want jij bent altijd zo uitgesproken en luidruchtig, je moet gewoon je plaats eens weten en wat beter reageren op passief agressieve signalen die je ontvangt dat je je gedrag aan moet passen.
Weet je wat er gebeurt, als je die signalen vijftien jaar ontvangt?
Dan ga je kinderboeken schrijven.
.
.
~Suzanne
.
Dit kan twee kanten op:
Of ik heb een fuck-that-shit moment en ga alsnog onder mijn eigen naam iets schrijven, uitgeven, leven.
Of ik verhuis mijn hele persoonlijkheid naar mijn pseudoniem (mail me als je dat wil weten) en van Suzanne Beenackers blijft alleen nog een lege huls achter in de vorm van een eend met hartenvoetjes.
Ik verwacht het laatste.

.

Nieuwe afleveringen van wat er dan ook komt ;) onder mijn eigen naam
verschijnen op dit blog.
De aanmeldbutton zit ergens op deze pagina, waarschijnlijk rechtsboven.

 

NIEUWE LOOK ALL OVER!

Al mijn social media is omgezet naar mijn nieuwe frisse look, en mijn schrijverschap.
Het enige dat ik niet kan doen, is mijn oude Facebookpagina meenemen.

Ik heb dus een nieuwe Facebookpagina.
https://www.facebook.com/SuzanneBeenackersSchrijver/

Alle posts over poesjes en yoga blijven op mijn oude pagina:
Facebook M Yoga

Suzanne Beenackers op Twitter

YouTube

Advertenties