Ik ben genezen, en weet waar ik pas in de wereld

Het was natuurlijk niet pretty.
Mijn proces dat afgelopen zomer begon, met een baanaanbod waarbij ik bijna het leven liet. Tot ik me realiseerde dat dit misschien wel een begrijpelijke reactie was, als je na 15 jaar vrijheid naar kantoor moet gaan.
Maar geen hele productieve reactie.

De crisis maakte de genezing wel extra zoet, toen ik twee weken geleden wakker werd, en wist:
“Het is weg!”
Ik was helemaal uit de gevarenzone.
En hoewel dit natuurlijk nog niet betekende dat ik direct de baan van mijn dromen had, was dat wel het begin.
In de daarop volgende weken, vielen alle stukjes op zijn plaats. Mijn droombaan kreeg steeds meer vorm.
En sinds gisteren is hij zelfs zo inspirerend geworden, dat ik zeker weet dat ik deze baan als hij eenmaal gemanifesteerd is, nog aan zou houden als ik de loterij win, én multimiljonair ben door mijn boeken.
Het wordt wel iets heel anders als wat “men” this day and age, onder een “baan” vindt vallen hoor!
Dus ik waarschuw je dat mijn droombaan alle grenzen van professionaliteit overschrijdt, geen enkele transparantie kent, niet werkt met zelf-sturende teams (of juist weer wel… alleen zit ik daar dan niet in) en dat er niets van mijn hele bedrijfskunde opleiding terugkomt.
Mijn droombaan is een cross-over tussen enerzijds een vice-president, zoals Dick Cheney die wordt neerzet in de film Vice. De voorlopige omschrijving van mijn functie is dan ook “Vice”, maar voor “Topfan” doe ik het ook.
En anderzijds de volgzame ideale echtgenote uit de jaren 50 die altijd achter haar man stond.
Tenminste dat hoop ik voor haar, want dat is volgens mij de plek waar het goed toeven is.
Maar ik loop op de zaken vooruit. Want het begon allemaal bij katjes.
Het eerste dat ik me na mijn wonderbaarlijke wederopstanding namelijk realiseerde was:
Ik wil thuis werken.
Uiteindelijk kan het allemaal nog zo leuk en nuttig zijn, in de echte mensen wereld. Maar wat is mijn leven waard als ik niet mijn hele werkdag lekker met over-het-bureau-lopende katten mijn werk kan doen?
Mocht dat nou niet lukken in dit leven, dan is dat keijammer, maar ik nam me voor in elk geval nooit te vergeten wat de zin van het leven was.
Thuiswerken met katjes.
Dus dat was 1.
Ik dacht toen nog dat dit alleen kon als zelfstandige/ zelfstandig schrijver. Dat maakte me ook lichtelijk pessimistisch aangezien er in 2017 slechts 115 Nederlandse schrijvers waren die met hun boeken $20.000 of meer per jaar verdienden.
Maar al vrij snel realiseerde ik me dat ik natuurlijk veel breder kon gaan kijken.
Veel customer service werk bijvoorbeeld, wordt van huis gedaan. Maar daar zat ik niet zo op te wachten.
Maar toen kreeg ik de ingeving van de Vice, de vertrouwenspersoon, de raadgever.
Het schijnt ook wel executive assistant te heten, maar eigenlijk vind ik al die termen niet helemaal de lading dekken.
Hoewel “Vice” veruit de coolste is.
Waar ik namelijk naar op zoek ga, is een werkrelatie waarin je elkaar door en door vertrouwt, elkaars geheimen weet. Dus je hebt allebei skin in the game;
Je weet allebei dat als dit niet gaat werken, of de ander ziek wordt, of ineens een andere baan neemt, dat dit een tragedie van Shakespeareaanse proporties wordt.
Iets afschuwelijks wat je geen van beide wilt.
Er is een duidelijke hiërarchie.
Eén is de baas, en die neemt de beslissingen, en de Vice neemt zoveel mogelijk uitvoerend werk over en (nog veel belangrijker) is de voornaamste gesprekspartner.
Al mijn doorbraak ideeën zijn ontstaan, doordat ik met familie en vrienden eindeloos heb zitten bomen over iets.

Alleen zo verfijn je je inzichten, en kan zich iets ontwikkelen.
En dan bedoel ik niet “tegengas geven” want daar ben ik niet van.
Dat vind ik verspilling van moeite en wie dat in een werknemer op prijs stelt, die moet mij niet nemen. Ik ben meer degene die zou zeggen:
“Maar als je het hier en hier over hebt, dan voel ik dat je helemaal opleeft. En als je het dan daar en daar over hebt, dan zie ik dat je verkrampt, en dat je dat eigenlijk helemaal niet wilt doen. Waar zit m dat in?”
Maar ik wil absoluut geen beslissingsbevoegdheid.
Ik ben ervan overtuigd dat als iemand een bepaalde functie heeft, of een onderneming heeft, die persoon de enige is die die toko kan leiden.
Hij of zij kan beter een verkeerde beslissing maken, dan dat ik “de goede” erdoor duw. Daar is vast een mooie Latijnse term voor, die ik nu even vergeten ben, maar ik wil dus niet de beslissingen maken, ik wil doen waar ik onovertroffen in ben!
Iemands Topfan zijn.
Praten.
Oplossen.
Tactieken bedenken.
En als je geestelijk in de prak zit, dan pep ik je weer op. Of kom ik langs met taart of koffie met Grand Marnier om 11 uur s ochtends if needed.
En breng ik je weer in contact met je dromen, met je Waarom, en dat de wereld niet zonder je kan.
Weg met de professionaliteit van de vorige eeuw. Ik pleit voor een radicaal andere aanpak, waarin de CEO of de ondernemer met een Vice als stille kracht achter de schermen, gewoon veel verder komt dan degene die een business coach heeft.
Ja, je hoort het goed.
Een business coach kan volgens mij nooit wat een Vice kan.
Waar ik steeds meer achter kom is hoe waardevol de eindeloze gesprekken zijn met vrienden en vriendinnen. Niet alleen voor mezelf, om concepten en ideeën te verfijnen.
Maar als er in hun leven een keer iets fout zit, dat we juist met die lange gespreken dingen helen, weer op de rit zetten. Opstaan en weer doorgaan.
Het is juist die gigantische tijdsinvestering die mijn vrienden en ik in elkaar doen, die maakt dat daar al het goud zit, waar tot nu toe geen werkgever ook maar in de buurt is gekomen.
Het goud heeft verschillende namen, die in de HRM wereld steeds meer erkend worden:
Tijd.
Aandacht.
Liefde.
Maar dat is dus heel seculier, binnen bepaalde management en HRM benaderingen. Ik hoor nog nergens (bij mijn vrienden in de normale wereld) dat dit goud benoemd wordt.
En er zijn ook geen banen waar om dit goud gevraagd wordt, laat staan dat ervoor betaald wordt of om gevochten!

Tuurlijk, er zijn termen als “loyaliteit”, “hart voor de zaak”.
Maar dat gaat over hechting aan het bedrijf, niet aan 1 persoon. Hoe wil je een bedrijf uberhaupt aandacht geven dan?
En ik ben helemaal geen groepsmens.

Eén keer hoi zeggen op weg naar de wc en ik ben de hele dag bezig met na te gaan of ik dit wel goed heb gedaan.
Maar wie het hele idee loslaat dat er zoiets bestaat als “een bedrijf”, en dus de “werkvloer” ook niets anders is dan een stel mensen bij elkaar die ook  gewoon “maar” hun best doen?
Die kan zo bij die pot met goud.

Van mij, maar ook van anderen.
En dan komt er nog een moeilijkheid, en volgens mij ben ik hier echt de eerste in die hiermee komt;
De extravert-bias.

Liefde, aandacht, en tijd die de werknemer krijgt, maar ook die de werknemer dient te geven, hebben binnen organisaties relatief vaak de vorm van een groeps-iets.
Overwerken en je inzetten hoor je “voor de zaak” te doen; en niet
omdat je je baas een toffe peer vindt.
En als beloning krijg je een dag op de hei, een middag vrij met z’n allen, allemaal hetzelfde kerstpakket, enzovoorts.
Persoonlijke favorieten, over en weer, zijn niet professioneel.

Ik raad iedereen aan die term professioneel overboord te gooien, want hij is werkelijk zo beperkend en geestdodend, daar ga je de oorlog niet mee winnen.
Professioneel gedrag is een noodoplossing die je niet moet gebruiken als je hem niet nodig hebt.
Maar, en dat is nog veel erger, als 50% van het personeel net als ik introvert is, doe je met de professionele, organisatie-gerichte werkwijze ook nog eens een gigantische disservice aan je introverts.
Introverts kunnen zeer, zéér, “sociaal” zijn, in de zin van dat ze precies weten wat ze moeten zeggen, wie een extra klopje op de schouder nodig heeft, en wie je vandaag maar het beste kunt ontlopen.
Maar daar hangt een prijskaartje aan.
Introverts worden, zoals ik net al zei, al moe als ze op weg naar de wc hallo moeten zeggen.

De groepsdynamiek van bedrijven, is daarmee één grote uitputtingsslag, en daar komt die dag “Investeren in jezelf” op de hei dan nog bij.
Maak daar maar de cursus “Leeglopen op andere mensen” van voor hem of haar.
En over thuiswerk is al heel veel gezegd ivm reistijd besparing, het milieu, praktische redenen. Maar dat introverts gewoon veel gelukkiger zijn als ze niemand tegenkomen, daar hoor je niemand over.
En daarmee wordt van introverts naast hun “echte” werk, iets gevraagd dat zoveel energie kost, dat ze keus hebben óf zich sociaal wenselijk te gedragen, óf, zoals een introvert het een keer verwoordde:
“Of ik ga gewoon doen waar ik voor ben aangenomen.”
Maar het gaat nog veel verder.

Want de allergrootste kracht van mij persoonlijk (als introvert) zijn menselijke relaties. Maar alleen in de 1-op-1 relatie. Daar zit mijn kracht, en het hart voor de zaak en die loyaliteit waar altijd zo naarstig naar gezocht wordt.
Maar ik voel hem niet voor een bedrijf; alleen maar voor één persoon.
Ik, en ik verwacht vele introverts met mij, zijn de bronnen van het nieuwe goud:
Wij kunnen eindeloos tijd, liefde, en aandacht schenken, maar alleen aan één persoon.
Omdat er altijd is gespeurd naar goud voor het bedrijf, zijn wij over het hoofd gezien.
Je kunt ons pas vinden, als je op zoek gaat naar een loyale werknemer die voor één CEO of ondernemer door het vuur gaat, hem of haar steunt door dik en dun, de grootste fan is, en klaarstaat met Grand Marnier en koffie om 11 uur s ochtends if needed.

In Lord of the Rings zit een scène waarin Frodo zich als ring-bearer afscheidt van de groep. Hij kan het niet langer aan om zijn vrienden erin te betrekken. Hij wil niet dat ze sterven om een taak uit te voeren, die de zijne is.
Hij duwt een boot van de oever, en springt erin om de rivier over te varen.
Dan komt zijn tuinman en vriend Sam achter hem het water inrennen, potten en pannen aan zijn gigantische hobbit rugzak, want Sam is altijd heel faciliterend.
“I’m going to Mordor alone!” roept Frodo naar Sam.
“Of course you are!” gilt Sam. “And I m coming with you!”

~Suzanne

PS: Ik ben als Vice beschikbaar vanaf 1 juli, eerder als nodig.
Wil je kennismaken dan kun je me een bericht sturen via Linkedin of email s_beenackers@hotmail.com

Facebookpagina.
https://www.facebook.com/SuzanneBeenackersSchrijver/

Alle posts over poesjes en yoga blijven op mijn oude pagina:
Facebook M Yoga

Suzanne Beenackers op Twitter

 

Advertenties