Dagboek van de baby unicorn

 

Gisteren was ik met een vriendin op stap.
In plaats van naar Scheveningen te gaan, wat oorspronkelijk het plan was, besloten we de drukke tram aan ons voorbij te laten gaan en in Den Haag te blijven.
Na een picnic de luxe (op een bankje in het park, met alcoholvrije champagne) gaf ons dat de kans voor onze favoriete hobby:
Notebooks.
We geloven er beide heilig in dat een nieuw leven start bij een nieuw notitieboek.
En sinds ik mijn financiën onder controle heb gekregen door mijn allermooiste bullet journal (A5, met puntjes, kleur Berry) in te wijden als kasboek, en daarna nóg een slag heb geslagen door mijn 2019 boekhoudmulto met jaren 80 plaatjes te beplakken-
weet ik zeker dat het zo is!
Het leven begint met de juiste kantoorartikelen.

Na een urenlange zoektocht eindigden we met onze schatten in een cafétje.
Ik moest zelfs nog terug naar de Bijenkorf, omdat ik erachter kwam dat zij een notebook had gekocht dat ik eigenlijk óók nodig had!
Ik had al een business notebook gekocht bij de Bijenkorf: Bossing it!*
Maar afgezien van de planningspagina’s had deze per week slechts één A5je om je week op uit te schrijven. Zodat je jezelf niet teveel af liet leiden van je Grote Doel, denk ik.
Bossing it!* zou iedere week als leidraad dienen.
Maar mijn vriendin had iets heel anders gekocht…
Ze had een blanco agenda, 52 weken, twee pagina’s per week en een inlegvel met stickers. Het heette:
“My adventures as a unicorn.” *
En ik zag al snel in dat deze agenda ook de missing link was in mijn leven.
Ten eerste omdat ik de titel extra cute omdoopte naar:
My adventures as a baby Unicorn.
(Mijn vriendin en ik schatten in dat we over twintig jaar misschien een echte unicorn wilde zijn, maar dat baby voor nu prima was)
En ten tweede, dat ik besefte dat als ik eenmaal het roze horentje van de baby unicorn op mijn hoofd had gezet, ik precies zou weten hoe mijn leven eruit zou moeten zien.
Ik zou precies weten hoe je een baby unicorn moest verzorgen.
Om te beginnen heeft de baby unicorn maar één agenda.
Namelijk zijn baby unicorn notebook.
Als hij voor zijn werk andere notebooks heeft, dan liggen die op zijn bureau, maar deze mogen niet in de rest van zijn huis komen.
En in die ene agenda staan alleen maar dingen waar de baby unicorn echt superveel zin in heeft. Hij moet echt helemaal blij worden als hij iedere ochtend in zijn baby unicorn agenda kijkt. Er moeten leuke dingen instaan die hij voor hemzelf doet.
En leuke afspraakjes met zijn vriendjes.
Baby unicorn hoeft ook niet meer iedere ochtend op de weegschaal, want baby unicorns zijn gewoon zo zwaar als ze moeten zijn. Die regelen hun eigen gewicht, en zijn niet gebonden aan aardse ideeën van goed en slecht.
Ik zag ook direct dat mijn nieuwe carrière richting onder mijn pseudoniem (waar ik vanaf 17 april ook yogales zou geven, en ik zou coachen) weg moest.
Dit paste niet bij baby unicorn.
Kijk, natuurlijk was er ook een andere kant aan mij.
Een volwassen kant, die schreef onder het schrijverspseudoniem.
Maar het afgelopen half jaar, en in het bijzonder de afgelopen weken, had ik die volwassen schrijverskant van me de wereld in ontwikkeld.
En ik had mijn eigen naam, en Liefdeseend, er juist van afgeschermd.

Baby Unicorn liet mij zien dat ik het andersom wilde:
Dat ik, bijna een jaar nadat ik was gaan schuiven met mijn yogaonderneming en mijn werk als schrijver, terug wilde naar af.
Of grotendeels in elk geval.

The Return of the Baby Unicorn

Het was april 2019, ik zat in Den Haag met een vriendin in een café, en we dronken thee omdat we ons als zo unicorn voelden dat we onszelf de alcohol niet meer aan wilden doen.
En in die setting deed het Perfecte Notitieboek van de Baby Unicorn me beseffen dat ik definitief terug zou gaan naar hoe ik was begonnen.
Voor de grote crisis die 2018 heette.
Naar de tijd dat ik geld verdiende als Suzanne Beenackers, als yogadocent, maar in het dagelijks leven had ik me meer mijn pseudoniem gevoeld.
Ik zag nu de waarde daarvan.
En dat ik terug zou schakelen naar werk onder mijn echte naam, Suzanne Beenackers.
En mijn pseudoniem van waaruit ik schreef sinds 2006, was mijn gezicht in mijn vrije tijd. Maar mijn werk wilde ik weer doen als “mezelf”.
Of beter gezegd, vanuit het allerliefste stukje van mezelf.

Daarom ga ik deze werkweek – mijn allereerste week als baby unicorn! – alles ombouwen.
Al mijn sites (deze + drie voor mijn schrijverspseudoniem), alle social media accounts enzovoorts, uitschrijven naar schrijver/yogadocent hier.
En schrijver/ en verder niks daar.
:)
Ik ga verder met het maken van dit yogaboek/ yogafilmpjes op YouTube.
Alle coaching verdwijnt, omdat ik deze heb opgezet toen ik nog geen privélessen gaf.
Mocht je coaching willen, bijvoorbeeld om je eigen innerlijke unicorn te vinden, dan kan dat uiteraard, maar mijn gezichtjes naar buiten toe zijn Liefdeseend en yoga geven.

Als je mij ook onder mijn pseudoniem volgt, zul je zien dat daar de komende week alles wordt teruggezet naar hoe het was:
Naar honderd procent schrijver, Engelstalig.
Het YouTube kanaal verdwijnt.
Al mijn Nederlandse werk verdwijnt er nagenoeg.
Coaching verdwijnt.

Op dit moment schrijf ik daar nog over persoonlijke ontwikkeling, en niet meer vanuit dagboekvorm. Dit had ermee te maken dat mijn schrijven zoals ik het vroeger deed, een hele stevige poot in de echte mensenwereld nodig had, om te kunnen bestaan.
Naar binnen keren bleek helemaal niet te kunnen zonder yogales geven. Schrijven over persoonlijke ontwikkeling kon dat wel.
Misschien kan ik concluderen dat zodra mijn nieuwe leven als docent van privélessen op de rit is, het schrijven onder pseudoniem, dus vanuit mijn volwassen kant, vanzelf weer zal beginnen.

Mijn leven moet dus blijkbaar in balans zijn, tussen lief en kinderlijk, van waaruit ik dus graag professioneel werk, kom ik nu achter.
En de andere kant, de volwassen kant, die voor mij introspectie is en mijn sociale leven. 
De volwassen kant is ook voor achter de schermen, om de onderneming draaiende te houden.
Om te zorgen dat mijn innerlijke baby unicorn geen shit sandwiches hoeft te eten!
Hahaha.
Ken je die uitdrukking?
Hij komt van Elizabeth Gilbert.
Het betekent dat ieder beroep komt met dingen die niet leuk zijn. Op dit moment zijn er bijvoorbeeld problemen met de yogastudio waardoor ik die niet kan gebruiken, en ik een nieuwe ruimte heb gehuurd voor de yogalessen die ik vanaf 17 april ga geven.
Dit probleem speelde in januari ook al.
Toen was het me teveel: In eerste instantie had ik heel veel zin (in januari dus al!) om weer privélessen te gaan geven, maar toen die problemen met de yogastudio boven water kwamen, had ik niet de energie om ze te tackelen voor ik kon beginnen.
Nu is dat anders.
Ik heb al besloten dat ik privélessen ga geven, en dat is onafhankelijk van of mijn huidige ruimte het doet of niet doet. show must go on.
Dus nu kan ik de shit sandwich van gewoon eens in de zoveel tijd een probleem met een ruimte oplossen, of een nieuwe gaan zoeken, oplossen. Ik kan de shitsandwich aan, terwijl ik dat in januari nog niet kon.
Maar goed, voor de moeilijke dingen, zoals de shit sandwich, daar heb ik dus mijn volwassen kant voor. Gesymboliseerd door mijn schrijverspseudoniem.

Hoewel ik eigenlijk denk dat ze daar niet eens meer voor nodig is….
Volgens mij doet de kleine Baby unicorn alles op zijn eigen manier.
Met regenbogen en grapjes, en alles roze schilderen.
Ja zoiets, zou hij doen.

~Suzanne

*Zowel Bossing it! Als My adventures as a unicorn zijn van het merk Paperchase, en in Nederland alleen te koop bij Hudson Bay, de Bijenkorf en Amazon Engeland (amazon.co.uk)

Over dit blog

Ik schrijf (namens) Liefdeseend en over de jaren 80.
Je kunt deze blogs ontvangen door je op te geven.
De aanmeldbutton zit ergens op deze pagina, waarschijnlijk rechts.

Al mijn social media is omgezet naar mijn nieuwe frisse look, en mijn schrijverschap.
Het enige dat ik niet kan doen, is mijn oude Facebookpagina meenemen.

Ik heb dus een nieuwe Facebookpagina.
https://www.facebook.com/SuzanneBeenackersSchrijver/

Alle posts over poesjes en yoga blijven op mijn oude pagina:
Facebook M Yoga

Suzanne Beenackers op Twitter