Het leger van de Wolvin { groepslessen Nijmegen }

They know instinctively when things must die
and when things must live;
they know how to walk away,
they know how to stay.

from: Women who run with the wolves

Deze blogpost heeft me nu al drie uur gekost.
Ik ben hier begonnen, toen heb ik alles verplaatst naar mijn pseudoniem omdat ik me er toch niet prettig over voelde dit onder mijn eigen naam te publiceren en uiteindelijk heb ik daar alles gedelete.
Hier weer ingelogd en opnieuw begonnen.

Want ik wist dat “het” eruit moest.
En dat het schrijven zelf een manier is om het te verwerken.
Natuurlijk hoop ik altijd dat het er in één keer uitrolt.
Maar hoe stugger de materie, hoe groter de kans dat ik uren bezig ben, voor ik de eerste letter kan typen die ook echt blijft staan.
Zoals vandaag dus.
En ik weet ook wel waarom.
Omdat ik deze conclusie helemaal niet wilde trekken.
Niet voor mezelf – want het maakt de zaken ontzettend gecompliceerd.
En niet voor jullie – want ik weet dat velen van jullie hier anders over denken óf misschien wel hetzelfde over denken maar dat je je hebt aangepast om toch te functioneren in de gewone mensen wereld.
Dat ik me niet langer klein kan houden.
Dat het allemaal wel leuk en aardig is, het hele idee dat ik in loondienst ga om de kost te verdienen voor mijn nieuwe poezenkindjes Flip en Zaza, en dat ik me dan wel aanpas aan waar ik ook maar terecht kom.
But that it’s not going to happen.
Ik ben vandaag ongewild getuige geweest van een zakelijke maar zeer pijnlijke sociale situatie, die me eens temeer duidelijk maakt dat de conclusies van The Stanford Prison Experiment nooit zijn doorgerekend naar de verhouding werkgever-werknemer omdat we dan letterlijk geen werkbare economie meer zouden hebben.
Macht corrumpeert.
En we kunnen met z’n allen wel regels opstellen voor het uitgaansleven waarin we seksuele intimidatie voorkomen door “Ben je oké?” te vragen aan een vrouw die lastig gevallen wordt, maar als we tegelijkertijd geen wezenlijke oplossing hebben om afhankelijkheidsrelaties te beschermen tegen machtsmisbruik, dan is dat een behoorlijke wassen neus.
Zodra het seksueel is, zoals #metoo, dan valt machtsmisbruik op omdat het voor persoonlijk gewin ingezet wordt.
Maar werkgerelateerde vormen van onderdrukking, manipulatie en gaslighting zijn veel moeilijker aan te tonen, en vermoedelijk zelfs noodzakelijk om te kunnen functioneren als maatschappij.
Daar was ik vandaag dus ongewild getuige van.
Ik zag voor mijn neus uitgespeeld worden, welk in elkaar geklapt, monddood vogeltje ik zou worden, als ik mijn aanpasgedrag – in werkvloerjargon “professionaliteit” – zou vertonen om Zaza en Flip mijn twee katjes, financiële stabiliteit te bieden.
Natuurlijk hoeft het zo niet af te lopen.
Ik weet precies in welke omgeving, en bij welk werk, ik hier helemaal geen last van zou hebben, en hoe ik een droom van een carrière zou kunnen krijgen.
En mijn baas een droom van een werknemer.
Maar vandaag zag ik het worst case scenario, van een baan die inmiddels het geld oplevert en een management dat zich tegen je keert en je urenlang professioneel waterboard – in werkvloer jargon “feedback geeft”- totdat je bekent dat het allemaal jouw schuld is.
Op het moment van de confrontatie met The Stanford Prison Experiment Management Style, waren mijn gedachten bij een boek wat ik sinds de jaren 90 niet meer gelezen had.
Women who run with the wolves.
In het Nederlands vertaald als De Ontembare Vrouw, altijd in druk gebleven en in 2018 opnieuw in hardcover uitgegeven met een voorwoord van Susan Smit.
In deze klassieker uit 1992, die drie jaar in de New York Times Best Seller list heeft gestaan, wordt met verhalen van over de hele wereld, inclusief bekende sprookjes, de vrouwelijke ziel geheeld.
Ter illustratie, zijn 13 lessen die ik uit een blogpost heb gehaald over het boek:
– Teveel beschaving betekent de dood van de ziel.
Ik zou teveel zelfs willen weghalen.
– Vertrouw je intuïtie, niet de boze stiefmoeder
– Ruil je ziel niet in voor veiligheid (De rode schoentjes)
– Geef je over aan de hogere macht, je wordt geleid (Het meisje zonder handen)
– Vind je roedel en omarm wie je écht bent (Het lelijke eendje)
– Je neerleggen bij je lot leidt tot verslaving en de dood (Het meisje met de Zwavelstokjes)
– Ware liefde is geen Trophy-Lover, maar veel enger (Skeleton Woman)
– Hou van je lichaam, precies zoals het is, en in iedere fase van je leven
– Toxische masculiniteit is een valse stem in jezelf (Blauwbaard)
– De dood van iets, is het begin van iets anders
– draag je littekens als badges of honor
– maak obscene grappen
– verhalen zijn medicijn
Vooral deze laatste… Toen ik die las wist ik:
“Ah! Daarvoor ben ik op de wereld!”
De auteur van het boek komt uit een cultuur waarin verhalen als medicijn worden gebruikt.
“The story is meant to take the spirit into a descent to find something that is lost or missing and to bring it back to consciousness again.”
Dat is wat we nodig hebben.
Of we nou werk hebben wat we leuk vinden, of niet.
Of we nou al eens dit boek hebben gelezen hebben of niet.
Of het nou dertig jaar geleden is dat we ons voor het laatst feminist hebben gevoeld, of we hebben het nooit gevoeld.
We zijn allemaal bezoedeld geraakt met ideeën over wat goed, mooi, netjes, en moreel juist is, die niet van ons zijn en die horen bij een samenleving die nou eenmaal een stuk beter draait, als iedereen zich onderwerpt aan subtiele en minder subtiele vormen van onderdrukking.
We weten toch ook helemaal niet, wat de consequenties zijn, als we na tweeduizendjaar patriarchale onderdrukken (plus de rest) ineens weer als wolvinnen in onze kracht gaan staan?
Nee, weten we niet.
But on an unexpected positive note:
Bijna iedereen die ik ken, is het erover eens dat het er beroerd voor staat met de wereld, en dat we zoals dat heet “dansend ten ondergaan”.
Dus wat hebben we te verliezen?
De huidige wereld is wat tweeduizendjaar patriarchaat + eigenlijk alles sinds de landbouwrevolutie, ons heeft opgeleverd.
Dus dan zijn er twee mogelijkheden:
A. De aarde wordt gered en alles blijft bij het oude
Dan wil ik nog steeds in mijn kracht staan, een vrouw zijn die met de wolven rent.
B. Of de aarde wordt niet gered en er komt chaos
Lijkt me een goed moment om je contact met moeder natuur hersteld te hebben, en je gevoel voor veiligheid ergens anders vandaan te halen dan van onze broze instituties en verworven zekerheden.
En daarmee is Women who run with wolves de basis voor mijn nieuwe werk als yogadocent, verhalenverteller, coach.
Hou bij mijn aanbod, altijd rekening dat het in principe tijdelijk is. Als een kunstwerk.
Maar als de energie blijft stromen, kan het uitgroeien tot iets dat iedere storm weerstaat.
They know instinctively when things must die
and when things must live;
they know how to walk away,
they know how to stay.

~Suzanne

Je vindt mijn nieuwe programma Het leger van de Wolvin hieronder.
En het antwoord voor mannen kwam van Geert Kimpen die 6 dagen voor mij, deze post schreef.

 

Het Leger van de Wolvin 

hatha yoga voor vrouwen
met helende verhalen over kracht, intuïtie en verlangen

dinsdag 19.00 – 20.15
4 x vanaf 5 juni
kosten € 60
Als je betaalt binnen 24 uur nadat je je opgeeft krijg je €10 korting

Terugkerende leden: 

Aanmelden via Whatsapp of email
s_beenackers@hotmail.com

Nieuwe leden:

Dit groepsprogramma is ook beschikbaar voor nieuwe leden.
M Yoga is een private studio, en ik ben dan ook gespecialiseerd in privélessen.
Over groepslessen heb ik in het verleden weleens gezegd:
“Je moet niet op zoek zijn naar yoga. Je moet op zoek zijn naar mij.”
Om aan te geven, dat mijn lessen staan of vallen bij een persoonlijke klik.
Bijvoorbeeld omdat je dit blog leest of mijn YouTube hebt gevolgd.

Als dit zo is, bel me dan op 024 844 42 40
Of stuur een email met iets over jezelf naar Suzanne s_beenackers@hotmail.com

Ben je niet op zoek naar een private yogastudio,
check dan eens het zeer ruime aanbod bij de andere studio’s in de binnenstad:
YogaPoint
Yoga Kula
Bodhi Yoga Shala
Bhalu Yoga

Daar vind je talloze mogelijkheden.

Connect

Wil je de actuele yogaprogramma’s blijven ontvangen?
Geef je dan op voor dit blog!
De aanmeldbutton zit ergens op deze pagina, waarschijnlijk rechtsboven.

Over mij

Ik geef yogales sinds 2003, en sinds april 2019 zijn dit privélessen.
Ik doe dit in de sfeer van mijn personage Liefdeseend:
Een klein eendje, dat door zijn kwetsbaarheid iedere keer juist heel sterk blijkt te zijn.
Dit is onze allereerste pagina voor onze yogalessen. 

https://www.facebook.com/SuzanneBeenackersSchrijver/

Alle memes en posts over poesjes blijven op 
Facebook M Yoga

Suzanne Beenackers op Twitter

 

Advertenties