Deze wolvin vestigt zich op YouTube

Voor wat je door en door hebt leren kennen,
blijf je je leven lang verantwoordelijk.
Antoine de Saint-Exupéry

In de paar dagen sinds ik mijn allereerste “truth post” Het leger van de Wolvin heb geschreven, is er heel veel gebeurd.
En aan alle positieve reacties die ik heb gekregen, zie ik dat dit niet alleen voor mezelf geldt.
En ik weet nu al dat ik niet meer terug kan.
Ergens wist ik bij het schrijven van de post al dat ik iets aan het markeren was.
Als een wolvin kraste ik mijn nagels op de mijlpalen “Wilde vrouw”, “terug naar je kracht”, en “seksualiteit”.
Deze zouden vanaf nu mijn territorium zijn.
En ik zou ze verdedigen, maar niet alleen voor mezelf, maar voor iedereen (m/v) die aanvoelt dat er iets niet klopt. Dat er ergens in ons onderbewuste het besef doordringt dat wat wij aan onszelf en aan elkaar, verkocht hebben als “beschaving” in verschillende sociaal wenselijke uitingsvormen als religie, spiritualiteit, persoonlijke ontwikkelingsvormen en ja, ook yoga!- dat dit ergens volledig de plank misslaat.
Dat het iets pretendeert te compenseren of op te lossen, waarvan we aan ons theewater aanvoelen dat hiervoor wel iets meer nodig is dan, wat in de soundtrack van Fight Club vervaarlijk wordt ondertiteld met:
“This is your life. This is not a weekend retreat!”
En ik gooi direct maar de knuppel in het hoenderhok door te zeggen dat vrouwen hierin nog meer klem zitten dan mannen. Niet alleen omdat de taakverdeling zoals bij wolven – mannetjes verdedigen en zorgen voor veiligheid, maar de vrouwen zijn de baas bij hele belangrijke beslissingen – voor mensen bijzonder ongelijkwaardig heeft uitgepakt.
Nee het ligt veel subtieler.
Wij hebben die kooi hoe het heurt zo erg geïnternaliseerd (ruzie maken heurt uiteraard niet) dat we een indrukwekkende hoeveelheid aan aangeleerd gedrag en overtuigingen moeten weggooien, voor we überhaupt een beetje slagkracht hebben.
Een bijna onmogelijke opgave.
Zeker als je jong bent en nog een baan wilt, een partner, kinderen. En als dat allemaal lukt dan ben je de eerstvolgende twintig jaar nog wel even bezig.
Geen wonder dat de gedachte dat er eenvoudige oplossingen zijn, zo populair is. Eén van mijn grieven die met yoga te maken had, was dat ik het te faciliterend vond voor de drukke Westerse levensstijl. Die het resultaat kon zijn van een reeks onbewuste keuzes, die we daarmee dus ook in stand hielden.
In de vorige blogpost Het Leger van de Wolvin, schreef ik dat dit element van het in contact komen met je ware kracht, minimaal in de yoga geïntegreerd dient te zijn, om ook maar een deuk in een pakje boter te kunnen slaan.
Ik kom binnenkort met een nieuw programma –  Where the Wild things Are.
Dat is vergelijkbaar met het programma Het leger van de wolvin, maar dan unisex.
Want ondanks dat vrouwen door een aantal omstandigheden het extra moeilijk hebben (onder andere hun behoefte aan harmonie) is het verlies van contact met je ware kracht een probleem van de hele samenleving.

Ik wil bij deze dan ook het verlies van de seksuele vrijheid, zoals die in de jaren 60 en 70 door de generatie voor mij is getracht vorm te geven, even benoemen.
Er is niets van over.
We hebben geen kerken meer die ons eronder houden, maar de denkbeelden dat van teveel vrijheid en teveel partners ellende komt, zijn net zo hard terug als ervoor.
Op het werk zijn relaties verboden, of schamen mensen zich ervoor.
Terwijl, je zit daar meer dan acht uur per dag!
Ken je die mop van Adam en Eva?
Vraagt Eva aan Adam: “Hou je nog van me?”
Antwoordt Adam: “Tuurlijk. Van wie anders?”
Ik ga niet ontkennen dat er allerlei risico’s zitten aan relaties op de werkvloer, maar dat dat überhaupt het eerste is waar ik (ook ik!) aan denk, geeft wel aan hoe onnatuurlijk de situatie is die we gecreëerd hebben.
Continu bij elkaar op de lip zitten, zonder dat daarin de meest primaire menselijke behoeften, die aan liefde en die aan spanning, een plaats mogen hebben.
En ik heb ook wel ideeen over hoe erkenning van de eigen seksualiteit juist bij beroepen met kwetsbare groepen of fysieke nabijheid heel belangrijk is.
Het was dus pas de afgelopen dagen, dat ik me realiseerde dat er achter die ene blogpost Het Leger van de Wolvin, zoveel bleek te zitten. 

Dit was niet op te lossen met een yogagroep, of yoga alleen voor vrouwen.
Hoe veilig of aantrekkelijk die optie ook even leek.
Ik zal misschien best wel weer een nieuwe serie lessen Het Leger van de Wolvin starten, maar dat is niet “The Thing”. Dat is niet mijn levenswerk waarin ik écht kan delen wat ik heb geleerd.
Helaas voor mij misschien.
Maar mijn droom/hoop dat ik zo’n yogadocent wordt die vrouwenyoga gaat geven, en ook veel kan betekenen voor vrouwen in de overgang bijvoorbeeld, wat gezien mijn leeftijd én alles wat ik bestudeerd heb aan yoga zeker voor de hand zou liggen-
die droom kan naar de prullenbak.
Dat beeld van yogajuf Suzanne lost je overgang wel even op, dat is allemaal veel te netjes. Te clean. Dat werkt hooguit op het niveau als dat een overwerkte dertiger met vijf ballen in de lucht met een uur yoga per week, de boel net op de rit kan houden.
Dus het werkt wel.
Maar het is de vraag of je dat écht wil.
Of eigenlijk of ik dat echt wil.
Om te beginnen: Overwerkte dertigers die tot over hun oren in de kinderen zitten, helpen aan een uur ontspanning in de week, dat is natuurlijk heel nobel werk. Als ik het in me had, dan zou ik opnieuw yogadocent worden en inderdaad vrouwenyoga gaan geven, en dan uitsluitend aan die doelgroep!
Maar de overgang, en ook alle problemen die te maken hebben bijvoorbeeld je werk, maar die je niet hoeft op te lossen terwijl je een heel gezin draaiende hoeft te houden:
Neem daar nou eens de tijd voor.
Graaf nou eens een stuk dieper.
Realiseer je dat we het leven zo ontzettend ingewikkeld hebben gemaakt, we hebben een beschaving waar bijvoorbeeld ook (weer zo’n hot topic!) nieuwkomers/ statushouders vaker niet dan wel mee uit de voeten kunnen.
En hier zitten mensen die huis en haard hebben achtergelaten, en puur op hun instincten en vertrouwen in zichzelf en hogere machten, allerlei ontberingen hebben doorstaan en hebben doorgezet.
En die komen hier niet aan een baan.
Terwijl ik vorig jaar al zelfmoordgedachtes kreeg, eigenlijk alleen omdat ik geen nieuw katje mocht van mezelf.
Maar zo gecompliceerd is ons leven dus:
Dat ik een katje nodig heb, om me in contact te houden met “het leven”, met de natuur, met dat wat mezelf overstijgt. Of de Waalbrug begint er ineens wel heel aanlokkelijk uit te zien.
Terwijl mensen uit andere culturen die door omstandigheden vaak helemaal op zichzelf teruggeworpen zijn geweest, de subtiliteiten van onze cultuur niet begrijpen.
Op dat niveau zijn we beland.
We hebben ons opgewerkt tot een “hogere cultuur” maar daarmee alle contact met onze menselijkheid, ons lichaam, onze primaire behoeftes én overlevingsskills, uitgeschakeld.
Dat was de prijs die we er ongemerkt voor betaald hebben.
En de generaties van de 60s en 70s konden nog zo hun best doen, met seksualiteit en een ruimere beleving van spiritualiteit op de kaart te zetten – 
De jaren 80 broken aan, en alles schoot terug naar de default settings.
Zo diep zat dat.
En nu schamen we ons voor onze lichamelijkheid.
Ik ben een keer op therapeutische basis gaan poepen tussen twee lessen door, omdat ik erachter kwam dat ik het altijd ophield tot ik thuiskwam, en ik dat ongezond vond.

Therapeutische basis, hè?
Ik moest daar over nadenken, bewust actie ondernemen, en ik weet nu nog wanneer dat was.
Zoveel moeite kost dat dus.
Na de vorige post, waar ik uitsluitend hele positieve reacties op kreeg, werd de “droom” een nette yogadocent te blijven, en opnieuw fulltime ondernemer te gaan net als vroeger, weer even aangewakkerd.
Dit was mijn onderwerp!
Vrouwen weer naar de maan laten huilen!
Behalve dan, dat het mijn onderwerp toch net niet is. In de woorden van een andere actiefilm die mijn lievelings is, Kill Bill:
O-ren: “You didn’t think it was going to be this easy, did you?”
Uma Thurman: “You know for a moment there? I kinda did.”
For a moment I kind-of-did.
Nee, mijn onderwerp voor dit moment, en misschien wel de rest van mijn leven, who knows, is hoe krijgen we Het weer terug. Niet naast de maatschappij, niet in plaats van de maatschappij. Nee, hoe krijgen we de lichamelijkheid én de kracht en de wijsheid die daarbij hoort, terug IN DE MAATSCHAPPIJ.
Daarom wil ik ook weer gaan werken, in de echte mensenwereld.
Ik heb het gevoel dat Het Leven me twintig jaar vrij heeft gehouden, van wereldse verplichtingen. Dat ik mezelf kon en mocht ontwikkelen, in de veiligheid van opleidingen, en mijn eigen onderneming.
En dat ik dat ook heb gedaan.
In het bijzonder toen ik in 2006 mijn lange relatie beindigde en schrijver werd, en single. Ik ging op pad, in de wetenschap dat ik mijn eigen seksualiteit moest ontwikkelen om écht mezelf te worden.

En dat is gelukt, en ook dat zal ik met jullie delen.
Want dat is het inzicht van de afgelopen dagen:
Ik heb dit niet alleen gedaan.
Ik kon dit doen omdat jullie voor me hebben gezorgd, en doen dat nog steeds, door yogalessen te volgen.

En mijn ouders hebben voor me gezorgd, ook financieel. Veel verder dan ik ooit van ze had willen en misschien zelfs wel had mogen vragen.
En ik heb voor mezelf gezorgd door dertien jaar lang te schrijven, lief te hebben, alleen te zijn, en inmiddels ook weer katjes te nemen. Zij zijn mijn bron van kracht.
Ik stap terug in de echte wereld.
Dat doe ik door te gaan werken, en daar deze lessen over menselijkheid en kracht, naar een volgend niveau te ontwikkelen. En dat doe ik door op YouTube de lessen die ik al heb geleerd, over seks, purpose, en relaties, te gaan delen.
Ik heb gekozen voor YouTube om drie redenen.
De eerste is dat schrijven bij mij al een aantal maanden op de backburner staat. Ik verlang naar een lichtere, directere manier van communiceren.
De tweede reden is dat dit een energie-ding is. Je begrijpt me beter als je mijn energie erbij leest. Meer dan als je alleen mijn woorden leest.
En de derde reden, dat is de allerleukste, en dat is dat ik hier het stripje Liefdeseend maak. En hoewel ik hier ook nieuwe yogaprogramma’s post, wil ik hier verder zo min mogelijk posten, en Liefdeseend de ruimte geven voor zijn tekeningen. Zolang hij dat ook wil.
Dus Liefdeseend en de yogaprogramma’s verschijnen op dit blog.
Je kunt de subscribe button ergens op deze pagina vinden.
En op YouTube komen mijn nieuwe en bestaande inzichten over seks, purpose, relaties, en alles waar ik twintig jaar de tijd voor heb gekregen om het te ontwikkelen.
En waar ik mijn levenlang verantwoordelijk voor blijf.

~Suzanne

Over mij

Ik geef yogales sinds 2003, en sinds april 2019 zijn dit privélessen.
Ik doe dit in de sfeer van mijn personage Liefdeseend:
Een klein eendje, dat door zijn kwetsbaarheid iedere keer juist heel sterk blijkt te zijn.
Dit is onze allereerste pagina voor onze yogalessen. 

https://www.facebook.com/SuzanneBeenackersSchrijver/

Alle memes en posts over poesjes blijven op 
Facebook M Yoga

Suzanne Beenackers op Twitter

 

Advertenties