Let it Rock { yoga voor the wild ones }

Het begon allemaal toen ik voor een art-project een videoserie aan het opnemen was over Bon Jovi, en dacht:
“Laat ik for good measure, dat album Slippery When Wet eens even luisteren.”
Alleen de titel al, was van een suggestiviteit die mij als 14 jarige totaal was ontgaan.
Dus wie weet wat ik nog meer, decennia na dato, voor vondsten zou doen.

En bovendien was de ervaring van het eindeloze luisteren naar dat roodgrijze cassettebandje ook een beetje weggezakt.
Dus ik zette Slippery (link YouTube) op en 
DRRRRRRRRRRRRRR – 
Wordt er een harde basistoon de lucht ingeslingerd, die de eerste anderhalve minuut van het nummer, onheilstemmend zal blijven zoemen.
“RRRRRRRNNNNNGGGGGGG!” snerpt het orgel. “Riedelediedele!” 
“RRRRRRNNNNNGGGGGG Riedelediedele!” 
Het orgel dat toetsenist David Bryan uit zijn synthesizer weet te rammen, zweept over de zware ondertoon. Hij houdt iedere keer de laatste noot aan, tot hij bijna weggestorven is, voor hij de nieuwe zweepslag eroverheen zet.
Steeds langer duren de geselingen, steeds luider het crecendo waarin ze eindigen, waarbij hij meerdere malen met zijn volle gewicht op alle toetsen tegelijk lijkt te leunen.
“Whoo, hoa, hoa!” schreeuwt het koor omhoog.
“Whoo, hohohao!” gaat het weer naar beneden.
“Whoo, hoa, hoa!” Gaan ze weer omhoog.
“Whoo, hohohoa!” En weer terug.
Drop.
Doodse stilte.
Dan klinkt er een diepe zucht, uit de tenen van Jon Bongiovi.
“Ahhhhhhhh.”
En na deze muzikale seks inclusief voorspel en happy end, dan begint het nummer pas!
Let it Rock.
Het openingsnummer van Bon Jovi’s album uit 1986 Slippery When Wet. 

Even voor de goede orde: Ik was 14 toen ik dit luisterde.
VEER-TIEN!
Ik had nog met niemand gezoend en in theorie had ik geen enkel referentiekader waar ik deze all-body experience van luisteren naar Bon Jovi aan kon koppelen.
Behalve dan dat ik instinctief precies wist waar dit over ging. Alleen niet dat het seksueel was. Ik verbaasde me er wel over dat niet iedereen avid Bon Jovi fan was terwijl You Give Love a Bad Name, Living on a Prayer en Wanted, dead or Alive maandenlang de hitparades hadden gedomineerd.

Maar echt zo fan dat ze gewoon besloten dat ze naar dat concert moesten?
Anderhalf tot twee jaar na die hits, en ter promotie van hun nieuwe album New Jersey?

Dat deed niemand.
Ja, Suzanne uit Havo 3, die niet begreep dat we uberhaupt nog naar andere muziek luisterden zoals Level 42 en de Petshop Boys. Wat ik stuitende muziek vond, zonder uit te kunnen leggen waarom.
Ik moest en zou naar dat concert op mijn 16e, wat ook gebeurde.
Maar de openbaring kwam toen ik het album recent terugluisterde met Let it Rock als startpunt en seksueel hoogtepunt – en het kwartje viel. Toen begreep ik precies waarom niemand van mijn leeftijd dit indertijd kon diggen. Sterker nog, dat het feit dat dit voor mij als 14 jarige een natuurlijk vibratie was om in te verkeren, een gevoel van thuiskomen, van “Hè, hè, zitten we eindelijk op niveau.”? 
Dat had een teken moeten zijn dat dit meisje het nog heel erg lastig ging krijgen in haar leven.
Het was een beetje vergelijkbaar dat ik weleens van nieuwe mensen, of nieuwe vrienden hoor dat ze ADHD hebben. En dat ik dan denk: “Oh! Vandaar dat ik het zo gezellig vind met jou!”
Dat die ander zoveel energie heeft, dat vind ik heerlijk! Hoef ik tenminste niet de kar te trekken of allerlei ingewikkelde stiltes en verborgen signalen te gaan zitten interpreteren.
Nou, zo was het ook met Let it Rock.
De stampende anthems, kreunende Oh’s en Ah’s, de hartverscheurende melodieen en prachtige stem van Jon Bongiovi en de gitaren – oh, mijn God de gitaren.
Kunnen we het daar even over hebben?
Hoe een electrische gitaar, direct daar ergens zuidelijk van de taille terechtkomt?
Ik zal mezelf altijd fan van Madonna blijven noemen, maar meer dan ooit besef ik dat dit een identity kwestie is – ik bewonder haar als theatermaker, artiest.
Het enige album waar ik een diepe emotionele respons op heb is Ray of Light uit 1998, omdat William Orbit meer dan de helft van de nummers heeft geschreven en daar dan steevast zijn gitaar eventjes voor inplugde.
Dat zijn ook niet de populairste nummers van dat album-
Alle grungy shit waar ze nauwelijks singles van hebben gemaakt, dat waren mijn favorieten van Ray of Light!
Met andere woorden, Bon Jovi had het gewoon voor mij. Het hele plaatje. En het tragische is ook dat ik Bon Jovi heb ingeruild voor Guns N Roses, maar dat was een noodgreep.
In de maand na het concert in 1988 kreeg ik een vriendje dat precies leek op Jon Bongiovi. Of nou ja, vriendJE?
Dat was een jongen die op zijn 16e meer seksappeal in één van zijn blonde krullen had dan waar de gemiddelde man zijn hele studietijd mee rond moet komen, maar soi.
Ik had dus een vriendje gekregen, een paar weken na dat concert, dat precies op mijn idool leek. En ik wist natuurlijk dat dit superslecht ging aflopen.
Nuchter als ik was (ik woonde in Groningen en had de plaatstelijke cultuur overgenomen) besloot ik ervan te genieten zolang ik om voor mij onbekende redenen The Chosen One was, en mijn hart verder af te schermen voor deze Casanova.
Maar ja, dat ging natuurlijk zomaar niet.
Want net als Jon Bongiovi zelf, was ook deze jongen onder zijn wilde looks zeer gevoelig en romantisch. Dus dat ik ons samenzijn zag als een soort erotische wildride, waarvan ik hoopte dat het karretje zou stilstaan op het moment dat ik eruit gegooid werd, daar moest hij natuurlijk niets van weten.
Vakkundig werd de muur om mijn hart gesmolten met liefdesliedjes die speciaal voor mij werden geschreven, en trok hij mijn Bon Jovi fanschap aan alsof het een cape was, en hij één werd met mijn idool.
We luisterden samen naar Bon Jovi, en hij gebruikte citaten ervan in zijn brieven aan mij.
I was doomed, my friends, doomed.
Dus toen hij het na een maand of vier uitmaakte, was er maar één manier om hier overheen te komen:
Ik moest als de bliksem breken met Bon Jovi.
Nadat ik mezelf twee jaar in mijn eentje dagelijks had ondergedompeld in Bon Jovi, had ik mijn hand overspeeld toen ik nog meer wilde, door het te delen met een ander.
De roes dat het nu onze muziek was, was zoet geweest. Maar nu betaalde ik de prijs.
Ik was mijn hart en mijn  muziek kwijt.
Dus ik vond mezelf opnieuw uit, en uplevelde naar een plek waar hij me nooit zou volgen. Into the jungle van Guns N Roses. Ik zou nu degene zijn die Bon Jovi afdeed als een cape. Als een schil die ik heus niet meer nodig had:
“Keep it! Ik was er toch al klaar mee. Ik ben nu Guns N Roses fan.”
Dat hun album Appetite for Destruction heette, een titel die perfect aansloot bij mijn nieuwe gemoedstoestand, daar stond ik op dat moment niet eens bij stil.
Alleen dat ik weg was.
Weg van hem.
Ik had het overleefd en was veilig bij Axl Rose en consorten.
Pas toen ik precies dertig jaar na dato (mei 1989 – mei 2019) me weer in Bon Jovi ging verdiepen, eigenlijk voor dat art-project onder mijn pseudoniem want ik was helemaal niet van plan er iets mee te doen voor de yoga, pas toen kreeg ik al deze inzichten.
Van de seksuele geladenheid van die muziek, de zang, de gi-ta-ruh! Van mijn dapperheid als tiener om gewoon dat ticket te kopen, zonder te weten of ik vervoer had.
Dat ik een relatie aan durfde te gaan, met een jongen waarvan ik wist dat hij mijn hart zou breken.
Maar ook bewondering voor mijn veerkracht dat ik me daarna aanpaste, en met een pokerface ook mijn muzikale hart, in de armen van de vijand achterliet.
Alles om te overleven.
En hij heeft nog weleens geprobeerd om iets terug te krijgen van wat we hadden. Maar nooit meer met diezelfde overtuigingskracht, waarbij hij alles uit de kast trok om me voor zich te winnen.
Nooit meer voor het echie.
En de lol van een beetje aanrommelen was er voor mij wel af, sinds ik de prijs had betaald.
Ik denk nog vaak aan hem, en ook ik verlang terug naar een relatie waar je instapt met reserves. En iemand die de moeite neemt om die stuk voor stuk met je overwinnen zodat niet alleen hij – maar jij zelf ook – toegang hebt tot al die liefde, die in je hart zit.
In je hart en wat lager.
Want dat die twee alles met elkaar te maken hebben, dat is me na 30 jaar wel duidelijk.

~Suzanne

 

Let it Rock

4 weekse Yoga Journey
langs alles waar je hart Whoo, ho, hoa! van doet

week 1: Let it rock – leer je eigen energieDNA herkennen
week 2: It’s my life – bouw de dingen die je energie geven in, in je leven (en extra supergoeie redenen waarom je dat moet doen)
week 3: Welcome to the jungle – Verlies je angst voor duisternis en uplevel als je in de penarie zit.
week 4: Amen/Hallelujah – we doen natuurlijk een beetje Amen/Hallelujah in iedere les, in de vorm van een lange ontspanning.
Maar in deze les gaan we alles integreren.
Hoe voor ons alleen de volledige toegang naar dat hogere energieniveau, van onze creativiteit, sexualiteit, inspiratie, ervoor kan zorgen dat we met een gerust hart los kunnen laten.
Hallelujah.

—-
lees de update onder de video: er is een wijziging in het programma gekomen die ik nog niet heb verwerkt
—-

Ik geef Let it Rock in de vorm van hatha yoga – waar ik lesgeef aan de hand van een verhaal. En in de vorm van poweryoga – waar ik alles energetisch doe, via de muziek van Bon Jovi en krachtige oefeningen.
De lessen zijn op maandag en vrijdag en (min of meer) na elkaar:
Je kunt dus ook overwegen ze beide te doen.

Let it Rock – hatha yoga

maandag 19.00 – 20.15
of
vrijdag 10.30 – 11.45

Let it Rock – poweryoga

maandag 20.30 – 21.45
of
vrijdag 13.00 – 14.15

Data en kosten

4 x vanaf maandag 17 juni,
of vrijdag 21 juni

4 weken Let it Rock
hatha yoga of poweryoga € 70
Early-bird €50
bij betaling uiterlijk donderdag 13 juni
(de dag van het Bon Jovi concert!)

Terugkerende leden: 

Aanmelden via Whatsapp of email
s_beenackers@hotmail.com

Nieuwe leden:

Ik geef sinds 2019 alleen nog privéles,
en korte lesseries zoals Let it Rock, voor oud-leden van M Yoga.
Let it Rock is ook beschikbaar voor nieuwe leden,
die een persoonlijke klik met mij voelen na het lezen van deze blogpost.

Als dit zo is, bel me dan op 024 844 42 40
Of stuur een email met iets over jezelf naar Suzanne s_beenackers@hotmail.com

Ben je niet op zoek naar een private yogastudio,
of wil je continuiteit in het lesprogramma,
check dan eens het zeer ruime aanbod bij de andere studio’s in de binnenstad:
YogaPoint
Yoga Kula
Bodhi Yoga Shala
Bhalu Yoga

Daar vind je talloze mogelijkheden.

Word of caution

Ik blijf in zowel de hatha yogalessen als de poweryogalessen zeer dicht bij de sfeer en introspectie van klassieke yoga en de poweryoga, zoals ik die tot 2018 heb gegeven;
maar door het energieniveau rondom de verhalen of bepaalde oefeningen kunnen dingen getriggerd worden.
Voor ervaren yogacursisten geen probleem, en voor the Wild Ones begint het daar pas, maar zoals mijn favoriete coach Katrina Ruth zegt:
“This is not for everybody”

Connect

Wil je de actuele yogaprogramma’s blijven ontvangen?
Geef je dan op voor dit blog!
De aanmeldbutton zit ergens op deze pagina, waarschijnlijk rechtsboven.

Over mij

Ik geef yogales sinds 2003, en sinds april 2019 zijn dit privélessen.
Ik doe dit in de sfeer van mijn personage Liefdeseend:
Een klein eendje, dat door zijn kwetsbaarheid iedere keer juist heel sterk blijkt te zijn.
Dit is onze allereerste pagina voor onze yogalessen. 

https://www.facebook.com/SuzanneBeenackersSchrijver/

Alle memes en posts over poesjes blijven op 
Facebook M Yoga

Suzanne Beenackers op Twitter

wijziging programma

 
In verband met verwacht onweer op de tijd dat mensen er doorheen moeten, is er vanavond, 2e Pinksterdag, geen les, en verplaats ik de laatste les van This House is Not for Sale naar volgende week.
Dit betekent óók dat het nieuwe programma Let it Rock, geen vier weken, maar drie weken zal duren.
Want aan de “andere kant” worden we begrenst door de Vierdaagse week.
Ik zal de Let it Rock pagina zo snel mogelijk aanpassen, naar een programma dat in drie weken past.
 
En dan zie ik de This House is Not for sale deelnemers nog één keer, maandag 17 juni

 

Advertenties