Hi there, Tank Girl. Over autisme en waarom ik anders/badass/nog geen yoga geef

links Tank Girl (1995), rechts Harley Quinn (Birds of Prey 2020)

Ik was een foto van Tank Girl (1995) aan het uitzoeken voor bij deze post, en kwam in Google plaatjes direct twee collages tegen waar Lori Petty als Tank Girl tegen Margo Robbie als Harley Quinn in Birds of Prey (2020) is gekoppeld.
Dat vond ik grappig want iedere keer als ik de trailer zag van Birds of Prey, dacht ik:
“Net Tank Girl. Zouden mensen dat nog kennen?”
Maar het gaat nog veel verder!
Er komt waarschijnlijk een echte remake van Tank Girl met Margo Robbie als producer en misschien ook hoofdpersoon.
Dus het antwoord is:
Ja!
Mensen herinneren zich Tank Girl nog wel degelijk.

Maar eigenlijk gaat deze post niet over zozeer over films, maar over mijn werk als yogadocent dat nog niet af is.
Of misschien nog niet begonnen…
Maar zoals de Harley Quinn zegt in de trialer van Birds of Prey:
“I want a fresh start.”
At some point…
Maar dat is niet het hele verhaal.

Om opnieuw te kunnen beginnen, moet ik eerst afsluiten wat ooit was.
Dit is een verhaal dat ik al heel vaak heb proberen te vertellen maar dat steeds ergens op blijft haken, waardoor mijn WordPress inmiddels een graftombe van ongepubliceerde blogposts is.
En niet alleen hier.
Ook voor mijn schrijverspseudoniem zijn er meerdere blijven hangen op de tekentafel.
En bij mij blijft nooit iets hangen op de tekentafel, en zeker niet na 8 uur schrijven.
Dit onderwerp is autisme/hoogbegaafdheid en waarom yoga geven niet bij me past, en ook nooit gedaan heeft.
Terwijl yoga zelf wél bij me past, en ook altijd gedaan heeft.
En ik nu nog les geef aan vrienden/oud-leden van M Yoga;
En dat past ook heel goed bij me.

Dus om te voorkomen dat deze post ook weer in het vagevuur van concepten terecht komt, zal ik er geen doekjes om winden:
Yoga geven was voor mij geen goed beroep, en waarschijnlijk was dat omdat ik autistisch/hoogbegaafd ben.

Autisme en hoogbegaafdheid zijn allebei termen die uit de psychologie komen en die je niet aan jezelf moet geven. Dat doe ik wel omdat ze erg bruikbaar zijn om uit te leggen waarom ik mijn werk niet leuk vond.
Dus als je wilt weten waarom ik door wat ik als autisme heb ervaren, niet mijn werk op alle vlakken even goed kon doen, dan kun je doorlezen.
En als je een patientverslag wilt lezen van iemand die een label heeft gekregen, dan kun je nu ophouden.
En het is ook echt droge kost!
Dus als je het niet wilt lezen is dat ook goed.
Dit blog is voorlopig in elk geval, van de kleine Liefdeseend, dus je kunt ook gewoon wachten op zijn nieuwe tekening.

Maar dit is dus een serieus blog over iets dat ik in mezelf ben tegen gekomen, dat ik geduid heb als autisme/hoogbegaafdheid, en dat mijn leven heeft bepaald.
Maar laat ik me beperken tot hoe het mijn werk als yogadocent bepaald heeft.

Mijn definitie van autisme/hoogbegaafdheid zijn mensen die “niets hebben” met de normale = neurotypische communicatielaag die tussen mensen zit, maar die deze wel begrijpen. Onbewust hebben deze mensen een 3D model van deze laag in hun hoofd zitten, waardoor ze een heel helder beeld hebben van wat waar heengaat.
Wie wie aandacht geeft, en wie verzuimt om iets terug te geven, en wie daar dan weer boos om wordt. Wie dat negeert, en wie dat dan probeert op te vangen door er tussen te springen en degene die niet direct aanstalte maakt om het goed te maken te informeren van de sociale steken die hij of zij heeft laten vallen en dat die en die daar nu gepikeerd over is.
Het is een erg ingewikkeld model, als we het uit zouden moeten leggen.
Maar gelukkig hoeft dat nooit want neurotypische/normale mensen, voelen deze laag aan omdat ze er zelf inzitten. Ze hebben dus zelf behoeftes die in deze laag bevredigd dienen te worden. Dat verklaart ook waarom ze het zo belangrijk vinden dat iedereen goed zijn best doet op deze laag de goede vrede te bewaren, want ze hebben skin in de game.
Dit in tegenstelling tot de autisten/hoogbegaafden waar ik het over heb.
Mijn theorie is overigens dat de hele diagnostiek rondom autisme zo verwarrend is geworden, omdat mensen die de neurotypische laag niet gebruiken én niet begrijpen,  verward zijn geraakt met zij die hem wel begrijpen, maar hem niet uit eigen beweging gebruiken.
Het klassiek autisme of Kanner autisme, zijn termen die ik voor de mensen die het 3D model niet hebben, wel heb gehoord. Maar het kan zijn dat er ook mensen met Asperger onder kunnen vallen en dat het toeval is dat alle mensen die ik ken met Asperger, zeer goed begrijpen wat er op de neurotypische laag gebeurt.
Maar dat ze het gewoon niet opbrengen om hier altijd op niveau te functioneren, en dat de problemen veroorzaakt.
Iets anders dat problemen veroorzaakt bij autisten/hoogbegaafden die goed functioneren op de neurotypische laag is het “Uncanny Vally” verschijnsel.
Dit betekent dat robots die helemaal geen menselijk gedrag vertonen niet bedreigend zijn. En robots die volledig in staat zijn menselijk gedrag te reproduceren ook niet. Daar krijgen we zelfs gevoelens voor.
Zoals voor de robots uit Star Wars en de nursing robot uit The Mandalorian die tegen de Mandalorian zegt:
“You have damage to your processing unit”
“You mean my brain?”
“That was a joke, Sir. To put you at ease.”
Maar robots die er wel menselijk uitzien maar waar we nét geen contact mee hebben? Die geven ons een creepy gevoel.
Autisten/ hoogbegaafden kunnen door hun gedrag waarin ze veinzen een neurotypische laag te hebben, een unheimlich gevoel oproepen.
Het gevoel dat je “gefopt” wordt.
En dat dit is omdat we je op je gemak willen stellen, en niet omdat we je willen manipuleren, dat wordt dan moeilijk uitleggen.

In 2019 heb ik heel erg veel mensen mogen ontmoeten die ook geen gebruik maken van de neurotypische laag. En ook heel veel, die hem voor mij tijdelijk uit hebben gezet, wat ik ook heel erg gewaardeerd heb.
Zo is het waarschijnlijk de laatste jaren van mijn lessen ook geweest:

Ik probeerde niet meer normaal te zijn, en mijn cursisten vonden de les zelf altijd goed, en vonden het wel verfrissend dat ik daarom heen gewoon mezelf was.
Maar het meest frappant in 2019 was als ik andere autisten/hoogbegaafden tegenkwam, en we elkaar herkenden.
Het is zo n raar fenomeen, maar op het moment dat twee mensen die allebei niet uit eigen vrije beweging “neurotypisch” praten, elkaar ontmoeten, dan herkennen ze elkaar direct, en gaan ze meteen andere dingen doen in hun communicatie.
Grapjes maken.
Of praten of Star Wars.
Of ze zwijgen en vinden dat ook heerlijk.
Sommige van deze mensen hebben een diagnose autisme/hoogbegaafdheid, en anderen niet. Maar altijd als ik ze ernaar vraag, dan herkennen ze zich in dit verhaal.
Wat me brengt tot een laatste zeer belangrijk punt:
Hoe wij, autisten/hoogbegaafden, dan wel communiceren.

Wat er gebeurt als twee autisten/hoogbegaafden elkaar zien, is dat ze contact maken op gevoelsniveau. Daar gebruiken ze dus geen woorden voor. 
Wat dus betekent dat ze de woorden kunnen gebruiken voor wat ze maar willen: Het heeft geen invloed op het contact wat er is.
Dit verklaart ook waarom ik kan vragen: “Ben jij ook autistisch?”
Omdat onze connectie op gevoelsniveau plaatsvindt, wordt de intentie gevoeld die bij de woorden hoort.
WAT ik zeg, komt dus veel minder precies dan bij niet-autisten/niet-hoogbegaafden want de onderliggende emotie/ onze band wordt gewoon ervaren.
Het is dus niet zo dat wij autisten/hoogbegaafden geen empathie hebben of geen contact maken. Dat doen we wel, maar op gevoelsniveau.
We voelen alles.
En daarom voelt het voor ons heel naar, als we op het neurotypische niveau een gesprek moeten voeren dat niet erkent wat er op dieper niveau gebeurt.
Een gezellig praatje met ons maken terwijl we voelen dat je iets van ons nodig hebt, daar worden we boos van.
Terwijl als je zegt:
“Kun je me daar of daar mee helpen?”
Dan kunnen we gewoon ja of nee zeggen, en dan is er niets aan de hand.
Voor ons moet de communicatie, de verbale laag, óf volledig los staan van de werkelijkheid – bijvoorbeeld het over Star Wars hebben binnen 5 seconden nadat je elkaar kent of weer ziet.
Of de communicatie moet 1-op-1 eerlijk zijn over wat werkelijk gevoeld wordt.
Alles daar tussenin werkt niet.

In de 15 jaar dat ik yoga heb gegeven, heb ik yoga ervaren als een beroep waarin neurotypisch communiceren heel erg belangrijk is. En ook het kunnen negeren van de behoeften die iedereen op gevoelsniveau uitzendt en alle conflicten groot of klein die je ziet ontstaan in de yogales.
Bij 1-op-1 yoga geven speelt dit niet, omdat ik dan gewoon kan benoemen wat ik voel gebeuren.
Maar bij yogales geven kun je niet alles benoemen, en moet je met het neerzetten van sfeer, of met iets persoonlijks zeggen maar dan wel op de veilige neurotypische laag, de behoeftes van iedereen voorzien.
Daar was ik niet goed in.

Ik kon alleen functioneren door me ervoor af te sluiten, of door iets neer te zetten met een heel eigen karakter of dat afleidde van de ongemakken.
Dit kon ook met yoga te maken hebben, trouwens.
Een strak yogaprogramma, een thema aan de les geven; Die dingen helpen om de neuzen dezelfde kant op te krijgen, en de ervaring te verbeteren.

Maar het gekke is dus:
Autisten onderling hebben dat helemaal niet nodig.
En dat maakt dat het voor ons, autistische yogadocenten, ontzettend hard werken is.

Autisten/hoogbegaafden, floepen zo met elkaar naar de laag van plezier maken en ouwehoeren. We hoeven geen thema, geen programma, geen structuur, om de mensen tot elkaar te brengen.
We zijn al bij elkaar.
We hoeven ook geen diepe gesprekken te hebben over onze gevoelens, want we voelen al precies wat de ander voelt.

Birds of Prey gaat over een heel team vrouwelijke “superhelden” of super villains;
Harley Quinn is aan het begin van de film net weggegaan bij The Joker.
In Gotham, een donkere wereld die geïnspireerd is op begin jaren 80, vecht zij tegen de bad boys, maar ze heeft er zichtbaar plezier in.

Tank Girl is in 1995 verfilmd, en speelt zich af in 2033;
Een apocalyptische wereld waarin er geen water meer is.
Tank Girl gaat er met gestrekt kanon in, en talloze foute seksgrappen.
Van de voice-over van Tank Girl:
“It hasn’t rained in 11 years.
Now, 20 people gotta squeeze into the same bathtub.
So it ain’t all bad.”

Wie weet dat ik in 2020 wel weer yoga ga geven.
Iets voor badass girls, bad guys and anyone else we thirst for.

That was a joke.
To put you at ease.

~Suzanne