De Groene Slaapzak | uit mijn yogabundel: De Groene Slaapzak

video: Madonna in 1998.
Het nummer Shanti ashtangi zijn de eerste coupletten van de traditionele openingsmantra van Ashtanga yoga
Heb ik je ooit verteld dat ik kinderyoga heb gedaan?
Het was begin jaren 80 en behalve een kermitgroene slaapzak, zat er in het verhaal een gezondheidscentrum waar de stoelen eerst aan de kant moesten; een goed bedoelende juf, en een ongeveer tienjarig meisje dat met allerlei onheilsvoorspellingen over haar ruggengraat was doorgestuurd door de schoolarts.
Nou had ik hiermee qua stuitende niet-hipheid en total uncoolness wel de hoofdprijs te pakken maar toch was het wel een accurate weergave van hoe kleurloos yoga toen was.
Net zoals biologische groenten tot misschien wel begin deze eeuw verbonden waren met antroposofie; je kon t wel krijgen maar alleen in zaken waar geen rechte hoeken waren en men in truien liep van ongelijkmatig geweven wol met knupjes d’r in.
Alsof ‘t schaap niet vaak genoeg gekamd werd.Context is alles, en de context van yoga was vrij beroerd.Een jaar of tien terug las ik een kritisch artikel, van iemand die weer had gelezen dat men het aan Madonna toeschreef dat yoga überhaupt ooit in het land van de normale mensen terecht was gekomen.
Dit zou volledig onterecht zijn.
Ik verslikte me bijna in mijn vierde latte macchiato van die dag.

Oh.
No.
It.
Wasn’t.

Nadat yoga tientallen jaren een geïsoleerd en obscuur bestaan had gekend binnen een bonte selectie van alternatieve kringen, was ALLEEN Madonna groot genoeg om dat nog goed te maken.
Het was volledig vastgelopen.

Nu was er via de zwangerschapsyoga een kleine kier richting de normale mensenwereld. Maar die was er al vanaf de jaren 60 en ook dat had nog nooit wonderen verricht.
Het “Ray of Light” het album van Madonna uit 1998 dat geheel over yoga én haar nieuwe moederschap van Lourdes ging (zie!) was dat wonder.
Het was The One Thing That Could Save Yoga.
And it did.

Madonna in de Rosie O’Donnell Show maart 1998

Ineens was yoga gekoppeld aan de nieuwe sound en life makeover van een superster, en vanaf toen nam het imago van yoga, en alle bedrijvigheid eromheen, een enorme hoge vlucht.
Waren het in de jaren 90 nog de traditionele docenten (zoals de ashtanga docenten die ook Madonna trainden) die het hoogst in de hiërarchie stonden, ineens kwam de hele boel in beweging en ontwikkelde iedere ondernemende docent zijn eigen yogastijl.
Met name in Amerika sprongen de nieuwe yogascholen als paddenstoelen uit de grond. Met of zonder filosofie, spiritualiteit, meditatie, hands-on adjustments, veganism.
De variaties waren eindeloos.

Maar één ding hadden ze gemeen.
Ze waren allemaal even hip.

Tien jaar nadat Madonna de yoga op de kaart had gezet, kon je op iedere hoek van de straat yoga doen in een hippe yogastudio, op een stroeve, trendy mat die vrij was van oplosmiddelen en pvc.
Onder de zachte klanken van watervallen en windchimes kon je je in het zweet werken onder toeziend oog van je getatoeëerde, in het zwart gestoken, strak afgetrainde yogadocent.

De buurthuis yogadocenten van weleer waren supersterren geworden.

~Suzanne 

Dit verhaal werd geschreven op 27 december 2017.
Ik neem het op in mijn eerste boek:
De Groene Slaapzak

Dit blog bevat columns, vintage yoga en Liefdeseend plaatst hier zijn tekeningen.
Om op de hoogte te blijven kun je het volgen.
De aanmeldbutton staat op deze pagina, waarschijnlijk rechts.

Facebook Suzanne Beenackers Schrijver
Twitter @SLBeenackers
LinkedIn

NEW Rock Star Yoga (English)