19 april: De dag dat alles anders werd | Struinyoga – introductie buitenyoga (zodra het mag)

Er is een schitterende foto van mijn vader met onze Deense dog Stapper, maar die wil ik ivm privacy niet gebruiken. Na het overlijden van Stapper sprak mijn vader vaak over een nieuwe hond, dan wilde hij een Ierse Wolfhond

Ik zal nooit vergeten dat mijn vader op 24 juli 2000, mijn laatste verjaardag waar hij bij was, door het yogaboek bladerde dat hij en mijn moeder aan mij gaven, en tussen alle kopstanden en spagaten, de ontspanningshouding eruit pikte:
“Nou, die kan ik ook nog wel.”

Vanmorgen werd ik wakker, op zijn sterfdag.
En of het nou door de lockdown komt – die een soort hyperrealiteit teweeg brengt – of door het feit dat 19 mijn lievelingsgetal is;
Maar ik ben me nog nooit zo bewust geweest van deze dag, als vandaag.
Het is alsof ik niet alleen stilsta bij zijn sterven, maar er een cyclus van 19 jaar is afgerond en een nieuw leven begint.
Ook professioneel.

In de maanden nadat mijn vader overleden was, raakte ik arbeidsongeschikt door RSI.  Waarschijnlijk een gevolg van een slechte klik met mijn werkomgeving en een reactie op zijn overlijden.
En als een reddingsboei klampte ik me in die chaotische maanden, die volledig gedomineerd leken door een wanhopige maar daardoor ook manipulatieve werkgever, een wanhopige maar daardoor keihard uithalende 28 jarige Suzanne, slecht functionerende UWV’s en drie rechtzaken in een jaar die ik allemaal won, vast aan yoga.
Ik deed iedere dag yoga, en daarna vastte ik van telefoon en post tot het middaguur was.
Pas dan, mocht the madness naar binnen.

In augustus/ september van 2001 begon ik aan een vierjarige docentenopleiding, die – hoewel ik hem in eerste instantie alleen deed voor mezelf – mijn toekomst zou bepalen.
Ik zou yogadocent worden, en als één van de weinig fulltime.

Het sterven van mijn vader en dat ik yogadocent werd, terwijl ik Technische Bedrijfskunde had gestudeerd, heb ik altijd met elkaar verbonden.
Omdat yoga me geholpen heeft in het jaar van zijn sterven, maar ook omdat ik mijn baan verloor en er ruimte kwam voor een nieuwe carriere.

Begin deze maand ben ik begonnen met online yogalessen geven (via Facebook).
Eigenlijk uit het niets.
Het begon wel als alternatief voor de vriendengroep –
zo konden we toch yoga blijven doen op maandag op 19.00.
Maar aangezien ik direct al twee lessen erbij plande, namelijk op dinsdagavond 20.30 Klassieke Yoga en donderdagavond 20.30 Rock Star Yoga, was het voor mij helder dat dit zich zou gaan ontwikkelen tot iets anders.
Ik wist nog niet wat.
En de afgelopen weken heb ik me echt afgevraagd of ik de studioruimte wel aan moet houden:
Hoe realistisch is het immers dat we, anytime soon, daar weer yoga in een groep mogen doen?

Ik kan er privéyoga geven in de 1,5 meter samenleving, maar toch hield iets me heel sterk tegen, om daarop in te gaan zetten.
Pas nu besef ik wat dat was:
Ik wil naar buiten.

Het was een kritisch filmpje over de aanpak van de crisis.
En hoewel het voor een ieder die zich kan vinden in de huidige aanpak van de regering, geen aanrader is het te kijken, deed het mij ongelofelijk veel goed het als eerste vandaag op mijn tijdlijn te zien staan.
Mijn eerste daad vandaag, de sterfdag van mijn vader, was het kijken van dit filmpje.
En ik heb er absoluut geen spijt van, maar ik ben dan ook een behoorlijk taai en progressief kind, dat (as mentioned earlier) op haar 28e al van geen buigen of barsten wilde weten, zelfs niet als ze net haar vader had begraven.
Dit is de link naar de video, van een hele vaderlijke man die het heeft over “u” en “college”; misschien voelt t daarom ook zo goed. En in die video kwam heel even het puntje langs, dat bij mij direct wortel schoot

Dat idee, dat element dat ik vanmorgen ineens zag en dat chronisch heeft ontbroken in de afgelopen 19 jaar, is buitenlucht.
Zon op mijn huid.
Daglicht.
En ik wil geen toekomst creeeren waar buiten zijn nog langer als sluitpost onderaan mijn Purpose Work hangt.
Het is allemaal mooi en aardig dat ik iedere dag het liefst alleen maar schrijf en creeer, maar ik ben doorgeschoten in mijn aantal bureau-uren, en tekortgeschoten in mijn bewegingsuren en in het bijzonder mijn buitenuren.
Ook yoga doen is tenslotte een binnenactiviteit.

Oh!
Het zinnetje dat in de video zit, en dat dit hele inzicht veroorzaakte was:
“Luchtweginfecties los je niet op met binnen zitten.”
Bingo.
Nu ik niet meer dagelijks naar de stad fiets voel ik me met de dag slechter. Al vijf weken lang. Het zinnetje deed me inzien dat ik geen yoga nodig heb:
Ik heb frisse lucht nodig!

En ik wil juist daarom geen yoga meer geven, in de ruimte.
De vriendengroep pak ik misschien wel op:
Maar dan heb je het misschien wel over jaren, voordat dat weer mag.

Wat ik wél wil, wat ontzettend goed voelt, is yoga gaan geven overdag, in de buitenlucht.

Sowieso: 
s Avonds voor de camera yoga geven, in plaats van naar de studio gaan, dat bevalt heel erg goed.
Niet alleen blijkt mijn rijke stijl van lesgeven, waarin de yoga de basis is, maar ik met thema’s en verhalen een heel gelaagde ervaring neerzet, heel geschikt te zijn voor live streams.
Ik vond het ook verrassend fijn dat ik s avonds niet weg hoefde!

Het idee ooit weer, als vervolg op de online lessen, s avonds yogalessen te gaan geven in de studio (op grotere schaal dan die ene groep), heb ik dan ook nooit serieus overwogen.
De avond voor online is perfect.

In mijn hoofd had ik de real life uitbreiding van mijn lessen, dan ook al beperkt tot overdag.
Maar nu komt daar dus iets bij:
Buiten.

Omdat de online lessen binnen zijn, namelijk in je eigen huis; én omdat ik vind dat ik zelf, en wie dat ook wil mag mee- gewoon veel vaker naar buiten moet, ga ik mijn yoga in de “vrije natuur” geven.
In het Goffertpark of het strandje bij De Snelbinder. 

Ik maak me zeker geen illusies; Dat betekent ook muggen, teken, honden, ghettoblasters enzovoorts.
Maar oh wat heerlijk.
Zolang het niet regent, en we de lengte van de les gewoon wekelijks aanpassen aan de temperatuur en wat er kan:
Waarom niet??
Als het kouder is kunnen we een kort lesje doen waarbij we alleen staande oefeningen doen.

Net zoals bij de online lessen, kan ik per week het rooster bepalen en wie zin heeft komt.
Het idee vervulde me met enorme blijdschap, ik had er echt direct superveel zin in.

Dus nu hoef ik niet te wachten tot de sportscholen weer open mogen + afwachten of ik mijn kleine yogastudio kan aanpassen aan de 1,5 meter samenleving;
Zodra de buitengroepjes weer mogen sporten, dan kan ik beginnen!

Het worden dezelfde rijke, fantasievolle lessen en thema’s die we nu in de online vriendengroepen doen, maar dan aangepast voor buiten.
Zodra ze beginnen, zal ik hier op de website een tabblad maken, een speciale pagina die over de buitenlessen gaat.
Ik heb het Struinyoga genoemd, naar de kinderopvang Struin die (weer of geen weer) met de kinderen naar buiten gaat.

En als je Facebook hebt, kun je ook mijn pagina volgen, van M Yoga, waar ik al mijn berichten en videos over yoga deel.
Facebook M Yoga Nijmegen

Eén van de dingen die mijn ouders me geleerd hebben, is wandelen.
Zelfs in mijn studententijd, kwamen ze me nog regelmatig ophalen met de auto, vaak zelfs met mijn vriend erbij. 
En dan trokken we er samen op uit.

In de jaren dat ik met mijn vriend samenwoonde deden we dat nog steeds regelmatig, maar toen het uitging en ik alleen ging wonen, deed ik het eigenlijk niet of nauwelijks meer.
Of bij vlagen.

En er zijn vele redenen geweest waarom ik de afgelopen, laat ik zeggen vijf jaar, minder wilde schrijven, maar meer buiten zijn was een hele belangrijke!
Het was zelfs één van de redenen dat ik zo uitkeek naar een baan, voor de crisis kwam en die kansen in de ijskast zette.
Zelfs als ik de hele dag binnen zat bij een baan, dan was ik er in elk geval naar toe gefietst en weer terug. 

Met andere woorden, ik zoek al jaren en jaren naar een manier om het liefst helemaal te stoppen met schrijven, en “van mezelf gered te worden”;
Helemaal gaat dat natuurlijk nooit lukken ;)

Purpose is purpose, dat draai je niet even dicht.

Maar met buitenlucht, daglicht, mijn online yogalessen én straks buitenyoga zodra het mag, is op 19 april 2020, na 19 jaar inderdaad een nieuwe leven begonnen.

Een Struinleven.

~Suzanne  

https://suzannebeenackers.com/vriendengroep-online-yoga/
Lessen zijn via Facebook

Over dit blog

Ik schrijf hier over yoga en Liefdeseend plaatst hier zijn tekeningen.

Sinds 1 januari ben ik officieel geen yogadocent meer, ik ben schrijver.
Maar ik schrijf wel over yoga en geef informeel les aan vrienden, en nu zijn daar dus de online groepen bijgekomen, en straks komen de Struinyogagroepen erbij.
Als je mijn blogs met plezier leest, zul je mijn yogalessen echt heel leuk vinden, en zul je snel al niet meer anders willen.
https://suzannebeenackers.com/vriendengroep-online-yoga/
Je bent dan ook van harte uitgenodigd mij een emailtje te sturen, dan praten we over de mogelijkheden
s_beenackers@hotmail.com
Maar er is dus van twee kanten een klik nodig:
Niet iedereen voelt zich prettig bij die voorwaarde.

Let’s Connect

YouTube Nederlands 
we werken toe naar dagelijks, maar ivm mijn eigen practice én de online lessen is dit nog even zoeken.
YouTube Engels (Rock Star Yoga)
Same story :) Even zoeken naar een nieuw ritme, maar dagelijks zou mooi zijn!