Afscheid van eigenaar café Puux, Maarten van Lunen. De man die zijn koffiezaak door 6,5 jaar én een Corona crisis heen hielp.

Hoewel ik onverwacht langs kwam (voor zover je standaard 2x per week onverwacht kunt noemen) kreeg ik vandaag een beertje bij mijn gerookte zalmsalade en mijn cheesecake.
En hadden Maarten en ik ons eerste Echte Gesprek in 6,5 jaar

Vandaag – op misschien wel de laatste dag dat ik Maarten spreek “in functie”, want per 1 mei heeft Puux een nieuwe eigenaar –  was de eerste keer dat ik met Maarten sprak over zijn werk.
En daarbij ging het niet zozeer over wat hij de afgelopen 6,5 jaar gedaan heeft;
Maar de afgelopen 6,5 week.
Want wat ik hem sinds de C. crisis heb zien doen (en ik vond t zo vanzelfsprekend en hij waarschijnlijk ook, dat we het er tot vandaag niet over hadden.
Want waarom zou je het hebben over iets wat normaal is?)
heb ik zeer weinig horecaondernemers zien doen.
Met uitzondering van een enkel restaurant hier en daar.

Ter illustratie:
Ken je de serie Pinky en The Brain, uit de jaren 90?

Daar vraagt Pinky, de blije, optimistische maar niet heel slimme muis, altijd aan de Machiavelliaanse muis Brain:
“What are we going to do tonight?”
Waarop Brain antwoord:
“The SAME THING we do every night, Pinky. Try to conquer the world.”

De grap was dat je als kijker niet snapte dat Pinky dat iedere avond opnieuw moest vragen, aangezien het antwoord iedere avond hetzelfde was.
De grap, 20 jaar later, is dat de wereld april 2020 uit oneindig veel Pinky’s lijkt te bestaan, die ongetwijfeld aan iedereen gevraagd hebben wat ze nu moeten gaan doen, behalve aan Maarten van Lunen van Puux.
Want die had je zo het antwoord kunnen geven:
“The same thing we do every night Pinky. Try to conquer the world.”

Zes en een half jaar was Puux 7 dagen per week open en verkochten ze er broodjes, koffie, frietjes, en waren ze beroemd om hun heerlijke paasontbijt.
En de laatste zes en een halve week was Puux 7 dagen per week open en verkochten ze er broodjes, koffie, frietjes, maar dit keer door hun ijsloket dat ze vorig jaar in hun gevel hadden laten zetten.
En met Pasen verkochten ze twee dagen aan de lopende band paasontbijten op bestelling.
Een gigantische onderneming, waarbij de taartdozen tot aan het plafond opgestapeld in de zaak lagen, en al het personeel in een estafette door de zaak verspreid stond om alle ontbijtdozen te vullen. 

The same thing we do every night Pinky.
Juist.

En dat zes en een half jaar lang.

En wat ik zeg, Maarten en ik hadden het daar ook helemaal niet over.
Wat we vandaag hadden zou je ons eerste “echte” gesprek in al die jaren kunnen noemen.

Ik heb de appjes er even bijgepakt, van de eerste 24 uur dat t door de C. crisis begon te rammelen in de horeca.
Maar ze bewijzen dat Maarten en ik alleen functionele gesprekken hadden. We hebben het 6,5 jaar geen 1 keer over “horeca” of “ondernemerschap” gehad.
Wel veel over friet en oliebollen, want dat vond ik belangrijke onderwerpen.

Whatsappbericht van mij aan Maarten
vrijdag 13 maart, 2020
De donderdag ervoor waren de eerste maatregelen afgekondigd.

09.44
(let op het tijdstip, dan eet ik dus al friet)

Hoi Maarten! Ik heb 3 vragen: 1 Ben je open? 2. Als ik over 45 minuten bij Puux ben kan ik dan al frietjes krijgen? 3. Mag ik met contant geld betalen? Uitgerekend nu bankpas kwijtgeraakt en heb uiterlijk dinsdag een nieuwe.

Let me know.
Afzender:
Suzanne
Friet-en oliebollenvrouwtje

Als antwoord kreeg ik 3 losse berichtjes die ieder één vraag beantwoordden. Hij was open, contant kon, en de frituurpan stond aan.
Sindsdien ben ik iedere week minimaal twee keer geweest, voor friet, zalmsalade, cheesecake, koffie to go, of een paasontbijt.
Meestal zag ik hem niet, maar als ik hem wel zag ging het gesprek waarschijnlijk over friet omdat ik, zoals ik al zei, dat een onderwerp vind waar ik vermoedelijk nooit over uitgepraat raak.

klik op de foto voor de originele post op Facebook

Maar gisteren postte Maarten onverwacht dat Puux verkocht was en vanaf 1 mei een nieuwe eigenaar heeft,
Karsten.
Zowel Karsten als Maarten stonden heel vrolijk op de foto, maar ja, het was natuurlijk wel zo’n moment dat je denkt:
“Goh! Wie weet wat er achter de schermen allemaal heeft gespeeld!”
Ik wil t wel de hele dag over oliebollen hebben, maar had Maarten het misschien ergens anders over willen hebben?
Ben je dan als klant dan toch wel erg makkelijk over de Corona crisis heen gestapt?

Dus toen ik vandaag naar Puux ging hield ik er al rekening mee dat we misschien een ietsje ander gesprek zouden hebben dan normaal.
En dat was ook zo.
Ten eerste kreeg ik speciaal van hem (misschien omdat we elkaar al zo lang kennen inmiddels) een beertje (dat ik Puux heb genoemd), en waardoor ik vermoedelijk al in huilen uitgebarsten zou zijn, en ook met snotteren erbij en alles, als dat niet inmiddels bij wet verboden was.
Maar ten tweede kwam hij ook naar buiten om een praatje te maken, en keken we voor het eerst terug op hoe het allemaal begon.

En OMG!
Dat Puux vóórdat hij kwam, een heel erg vreemd verhaal was, daar hebben we het niet eens over gehad!

Maar nu de wonden van degenen die er toen bij betrokken waren denk ik wel zijn geheeld, is dat misschien ook wel goed om ons dat nog eens even voor de geest te halen.
Want Puux was op sterven na dood, en dat was nadat het al een zeer moeilijke start had gehad.

Puux P.M. (pré-Maarten) was, en dit is een verhaal gebaseerd op het roddelcircuit Groenestraat van 2012 dus ik sta op geen enkele wijze in voor t waarheidsgehalte, maar voor zover ik het begrepen heb was het een project van iemand die niet zelf in de winkel wilde gaan staan maar wel een concept of visie in zijn hoofd had hoe het moest worden.
Dit leverde vrijwel direct problemen op:
Een jaar lang hing er een aankondiging in de ruit dat Puux Coffee er zou komen:
Toen was er dus nog geen druppel verkocht.
Toen ze open gingen, was het een alleraardigst koffietentje, en het zat op een perfecte plek want in die buurt wordt wél gewerkt – mijn eigen yogastudio zat in Bedrijvencentrum Groenestraat – maar er is geen horeca.
Maar toch sloot het na een maand of 9 weer.
Daarna heeft het volgens mij een jaar “leeg” gestaan (de inventaris en alles bleef), en toen heropende het met Maarten, die de naam Puux gewoon hield, wat vegan bio grassap, wat om één of andere reden in 2013 heel populair was, van de kaart gooide, en de bitterballen erop;
En gaan met die banaan.

En gegaan heeft het!

Maar goed, over die moeilijke start onder die andere eigenaar, en dat de wijken Willemskwartier en Hazenkamp inmiddels twee keer zo lang en zo vaak tegen een dichtgeplakte Puux aan hadden gekeken, dan tegen één waar ze ook daadwerkelijk iets konden kopen;
Daar hebben we het vandaag niet eens over gehad.

Wel over de tijd dat ik er nog met de cursisten van de vrijdagochtend yoga kwam, en we zo hard moesten lachen en zoveel plezier hadden dat we van onze stoeltjes rolden en dat de andere gasten elkaar niet konden verstaan.
Ik heb die scene nog opgenomen in een boek dat ik onder pseudoniem heb geschreven.
En daar laat ik de eigenaar van de zaak aan ons vragen of we een beetje rustiger kunnen zijn, maar dat is voor het verhaal.
In werkelijkheid heeft Maarten dat nooit gedaan.

Het was meer dat ik het zelf niet zo netjes van ons vond, dat we daar zo zaten te gillen, maar laten we het erop houden dat de sfeer er altijd goed inzat.

En daar hadden we het dus vandaag over.

En over hoe het proces van de verkoop is gegaan, en dat het door de Corona crisis natuurlijk spannend bleef tot het laatste moment of het door zou gaan.
Uiteindelijk bleef het ook door vertragingen bij het ambtelijk apparaat lang onduidelijk, maar alles is rond.

En het was in dit gesprek, dat Maarten en ik het voor het eerst hadden over wat hij de afgelopen 6,5 week heeft gedaan;
Gewoon zorgen dat de zaak zo goed mogelijk blijft draaien.
En dat ik tegen hem zei dat het mij verbaasde dat zo weinig horeca ondernemers de overstap maken naar afhaal.
Een enkel restaurant daargelaten.
De meesten doen niets, zijn dicht, en degene die wel wat doen bieden bijna zonder uitzondering iets heel anders dan normaal.
Hele andere producten dan waar de klant jou van kent.

Natuurlijk is iets verkopen, en met nieuwe initiatieven komen, altijd veel beter dan niets doen.
Maar Puux is de enige lunchroom die ik ken, die gewoon hetzelfde doet, als wat hij altijd doet.
En het gaat mij echt te ver om dat alleen op die ijsluifel af te schuiven.
Je had in 6,5 week bij wijze van spreken al een tweede ijsluifel in je pui kunnen hebben.  

Ik was er bij, in die eerste dagen dat Puux als enige horecaondernemer “open” was.
Het duurde even voor het ijsloket er een beetje aangekleed uitzag. 
Maar binnen een week was het een gezellige “counter”, en was de vormgever langsgeweest voor een aangepaste kaart en de banner op de gevel was geupdate met een “To go” logo.
En de klanten hielden altijd supernetjes afstand.
Eerst uit zichzelf.
En later via een uitgestippelde route langs het loket, waardoor aankomende en vertrekkende klanten van elkaar gescheiden werden.

Ik kwam papa’s tegen op papadag, die zo blij waren omdat hun dochtertje het altijd zo gezellig vond even naar Puux te gaan.
Dat ze nu buiten bleven en niet naar binnen konden deed daar niets aan af.
Ik kwam vaak tienermeisjes tegen, die samen kletsten en een kopje koffie of een ijsje gingen halen.
Verse ouders, waarvan er één met het baby’tje buiten bleef wachten en de ander een To-Go tas ophaalde.

De afgelopen 6,5 week is Puux het lichtpuntje geworden voor twee wijken, en voor iedereen die er woont of werkt.
Precies hetzelfde dus, als de 6,5 jaar ervoor.

The same thing we do every night, Pinky.
Try to conquer the world.

Of in ieder geval een stukje Nijmegen.

~Suzanne  

 

Over dit blog

Ik schrijf hier over yoga en Liefdeseend plaatst hier zijn tekeningen.

Sinds 1 januari ben ik officieel geen yogadocent meer, ik ben schrijver.
Maar ik schrijf wel over yoga en geef informeel (online) les aan vrienden
https://suzannebeenackers.com/vriendengroep-online-yoga/
Ik merkte dat mijn online lessen, en de buitenlessen die ik op een gegeven moment wil gaan geven, me enkele weken lang in de verleiding hebben gebracht om weer meer naar buiten te treden als yogadocent.
Maar dit voelt niet goed.
Die tijd is echt voorbij,
ik geef geen groepslessen noch privélessen.
Nu dit kwartje echt goed is gevallen (dat ik alleen aan vrienden lesgeef) ben ik wel extra gemotiveerd weer volop video’s maken voor mijn YouTube channels! 
Dit pak ik zo snel mogelijk op.
Dus het lesgeven in de zin van yoga doorgeven blijft, maar in een andere vorm.
Mijn oprechte excuses voor de verwarring.

Let’s Connect